Help/ Yessss mijn kind gaat weer naar school!

Vanmorgen gingen de eerste kinderen weer naar school toe, sinds de sluiting in verband met covid-19. Hoe is dat voor jou? Voel je weer meer vrijheid omdat je nu minder of geen kinderen om je heen hebt vandaag? Voel je angst of een beetje spanning? En in welke energie gingen de kinderen de deur uit vandaag? Gek hè het is bijna een soort eerste schooldag na de zomervakantie. Ware het niet dat er heel veel dingen toch anders zullen zijn.

Mijn dochter had er weer ontzettend veel zin in. Ik vind het ontzettend leuk voor haar, gun het haar ook zo dat ze haar leergierigheid weer kan stillen. Met andere kinderen kan spelen. Want hoe leuk ze het ook vond zo thuis bij mama, het was wel weer tijd voor een grotere wereld. Zelf had ik even gemengde gevoelens. Want ja het geeft mij weer meer ruimte voor niet-mama-dingen. En toch zal ik dat lieve stuiterballetje met haar waarom-waarom-waaromvragen weer enorm missen. Want stiekem was het ook een cadeautje om haar een tijd weer wat meer om me heen te hebben en is onze band enorm gegroeid.

Ook ben ik nieuwsgierig. Want hoe zal het zijn voor de kinderen om opeens maar de helft van hun klas te zien en de helft van de dagen naar school te gaan. Hoe beleven ze het dat ouders niet de school in mogen. Dat er niet gegymd wordt. Dat er aan alle kanten kunstmatige afstand is vanwege de nog steeds actieve 1,5 meter samenleving. Wat gaat dit doen in het hoofd en de beleving van onze kinderen? En hoe lang merken zij en wij er nog wat van? Dat is vooral waar ik over mijmer. Echt angst voor covid-19 ervaar ik niet, ook al neem ik het virus absoluut serieus.

Mijn eigen adagio is dat het vooral thuis een veilige plek mag zijn zoals altijd. Een dikke knuffel, aandacht, liefde. En vooral naar buiten waar het kan en samen spelen, bewegen. En vooral eerlijk te zijn naar onze kinderen. Dat wij ook niet alles weten en waar het kan vragen op leeftijdsadequate manier beantwoorden. Hen in alles laten voelen dat alles wat ze voelen oké is. Dat zij oké zijn. Juist nu. Omdat aanraking, intimiteit, erkenning van je zijn ook levensbehoeftes zijn. En ook dat heeft een enorm positieve invloed op de gezondheid en ons immuunsysteem. En dat is two-way-street met knuffelen en laten we wel wezen dat hebben wij ook nodig.

Voor ons moeders (en natuurlijk ook vaders) is het ook allemaal maar nieuw. Wees vooral lief voor jezelf en verwen jezelf met alle liefde en aandacht. Met een schouderklopje voor hoe je elke dag weer voor je kinderen klaarstaat. Want ik ben ervan overtuigd dat je altijd je stinkende best doet. Ook als het een dag niet lukt en je misschien wel de slechtste moeder op aarde voelt. Helemaal oké als je een gat in de lucht sprong toen je hoorde dat je kind EINDELIJK weer naar school mocht. En ook helemaal goed als je juist huilend of in de war thuiskwam toen je je kind weggebracht had en een gemis of angst je overvalt. Het mag er allemaal zijn. Mama, je doet het geweldig! Punt.

Misschien heb je nu allemaal verwachtingen over hoe je je dag in gaat vullen. One step at a time. Ga eerst iets doen waar je blij van wordt. Wat je in de ‘juiste energie’ zet. En ga dan vooral je dag beginnen met wat jij maar wilt, het is jouw feestje.

Fijne dag lieve vrouw!

Photo by Bruno Nascimento on Unsplash

Tip! Staand een luier verschonen zonder gepruts met dat rompertje

Heb jij ook een kind wat af sinds hij of zij kan staan niet veel zin meer heeft om te gaan liggen bij het luier verschonen? Met een beetje oefenen lukt het staand ook prima! Ik ben mezelf gekscherend ook wel “kampioen staand luier verschonen” gaan noemen 😉 .

In het filmpje een handige tip hoe je dat doet zonder dat dat rompertje steeds hinderlijk in de weg zit. Ook handig onderweg als er geen plek is om je kind neer te leggen.

Wat liefde is?

Kinderen.. ik beschouw ze als grote leermeesters. Niets zet je zo terug in en bij je zelf als de puurheid van een kind. Mijn peuter zit nu in een fase dat ze alles bevraagt. Eén en al intense nieuwsgierigheid. Manlief en ondergetekende zijn allebei nogal ‘talig’. Dus peuter krijgt een vrij divers vocabulaire mee. Zo gebeurde het een week geleden al dat ze vroeg: “Mama, wat simultaan is?” Om het woord na een paar keer uitleggen dan ook nog eens correct toe te passen, zei deze ontzettend trotse mama.

Prachtig toch hoe een kind alles ontdekt en bewondert. Als de sleur toeslaat kan ik alleen maar zeggen: “Bekijk de wereld weer eens door de ogen van een kind. Verwonder je, ben en blijf intens nieuwsgierig.” En luister eens naar woorden alsof je ze niet kent. Proef de klank, de trilling. Wat voor gevoel heb je bij een woord? Het maakt het leven gelijk weer magisch!

Vandaag verraste peuterlief me met een hele bijzondere vraag. Ik kan met recht zeggen dat het de mooiste vraag is die zij me ooit gesteld heeft. “Mama…. wat liefde is?” “Eh… goh lieverd wat een ontzettend mooie vraag!” Ja wat is liefde eigenlijk? En hoe leg je het uit aan een kind van nog geen drie jaar jong. Ik keek naar die twee verwachtingsvolle blauwe ogen, overstromend van liefde voor haar en antwoordde. “Liefde is waar het leven om draait. Je kunt het voelen in je hart als je iemand heel lief vindt bijvoorbeeld. Als je heel veel van iemand houdt. Dan wordt het bijvoorbeeld een beetje warmer in je hart. Maar je kunt ook liefde voelen voor iets wat je heel leuk vindt! Dan voel je bijvoorbeeld belletjes in je buik of wordt je er heel blij van.” Mijn peuter keek mij eens onderzoekend aan. En besloot dat het een goed antwoord was. Zo niet dan had ze het nog eens gevraagd.. en nog eens 😉 Ik gaf haar een knuffel en zei: “Mama voelt ook heel veel liefde voor jou.”

Shit happens

Baby’s, kleine kinderen. O zo schattig, knuffelig en… je dacht er voor je moeder was vast niet gelijk aan: ze poepen als een malle! Ik ga er niet omheen draaien, kleine kinderen poepen nu eenmaal best veel en vaak op de meest onhandige momenten. Misschien vertel ik je nu iets nieuws en valt deze blog je rauw op je dak, maar als je al mama bent, durf ik te wedden dat je nu al vol herkenning zit te knikken.

Ken je vast wel, sta je net op het punt om de deur uit te gaan. Jasjes aan, luiertas bij je en jawel je ruikt iets verdachts. En voor je het weet ben je een half uur verder. Want dan bleek die luier van babylief het toch niet helemaal gehouden te hebben. Mag die hele outfit uit. Schone kleertjes aan, net romper aan geworsteld bij actieve baby.. bwapppp spuug eruit. Romper uit, nieuwe romper aan enzovoorts. Dat je blik op het behang valt en dat je dus jawel poep op het behang ziet! Wat je er dus ook nog even van af mag poetsen. En dan heb ik het nog niet over de verdachte stilte beneden die doet vermoeden dat je oudere kind ondertussen iets aan het doen is, wat in de categorie ondeugend valt. Ja het moederschap kent zo haar uitdagingen 🙂

Ik neem je mee in een dag uit mijn leven. Het was zo’n dag dat mijn oudste een ‘ondernemend dagje’ had. (Lees: ze was ontzettend ondeugend) Peuterlief wreef na de lunch haar beide ogen zo’n beetje uit hun kassen, dus een middagslaapje leek een goed idee. Zij en ook de baby lekker naar bed. Al gauw hoor ik bij peuter een hoop geklep door de babyfoon en ik hoor haar kleine voetjes trappen tegen de muur. Ik hoef haar kamer nog niet in te lopen om te snappen dat dame duidelijk weer een schone luier nodig heeft. Wat een lucht! peuter uit bed, pyjama uit, intensieve arbeid om de VIEZE billen schoon te maken, luier om, romper aan, pyjama aan. Peuter terug in bed. Ja nog een kusje, knuffeltje, kroeltje. Ja schat, mama vindt jou ook lief. En deze moeder loopt weer naar beneden. TIEN minuten later via de babyfoon verontrustende geluiden en de mededeling: “Mama.. ik ben wakker!!” Om je peuter dan ZONDER luier in bed aan te treffen. Luierstrips plakken niet meer, want de luier moest bij beer om. Men pakke een schone luier uit de kast, om die weer om te doen. Romper weer dicht, pyamabroek weer aan en dochter op het hart te drukken om nu toch echt even uit te gaan rusten. Ondertussen maakt babylief duidelijk ook weer even aandacht te willen. Baby heeft gepoept. Broek uit, romper open, luier af en billen schoonvegen. Schone luier, broekje aan, shiiiiit romper vergeten dicht te doen, broekje weer uit, romper dicht, broek aan.

Van slapen van het peutertje kwam niets terecht om een lang verhaal kort te maken. Ondertussen moest mama toch echt naar het toilet. Baby lag lekker te slapen. Peuter tevreden aan het spelen. En jawel ik zit op het toilet, wat ik echt heeeeel graag alleen doe by the way. Gewoon even op mijn gemakje poepen zeg maar. De zeldzame luxe van eventjes alleen zijn. En dan gaat de deur van het toilet open en peuterlief meldt “Ik wil bij je zijn mama.” Ik: “Lieverd, mama is zo weer bij je. Ik wil nu gewoon even rustig poepen, ga maar even verder met spelen.” Peuter doet de deur weer dicht en gaat weer weg. Om over 10 seconden weer terug te zijn. Dit ritueel herhaalt zich nog een aantal keren. En dan meldt peuter heel eigenwijs: “Mama ik wil in jouw stink zitten.” En vervolgens gaat ze demonstratief bij je voeten zitten. Zucht. Dan moet ze het zelf maar weten. Even later: “Mama is een grote Stinkywinky”, aldus peuter. Zo leuk… kinderen 🙂