F*ck Balans!

Als ik iedere keer dat iemand tegen me gezegd heeft: “ach het is gewoon een kwestie van een nieuwe balans vinden” een euro in een pot had gegooid. Man.. had ik toch een flink bedrag bij elkaar nu ๐Ÿ˜‰ .

Over het ouderschap zijn zo ontzettend veel meningen. En ook hetgeen waar je het meeste ongevraagde advies over krijgt. Want opeens (nou ja niet helemaal opeens) is daar een klein wezentje 24 uur per dag volledig afhankelijk van jou. En jij wil ook nog sporten / werken / een sociaal leven hebben enzovoorts. En ja… daar moet je (daar komtie) wel even een nieuwe “b*lans” in vinden.

Nee even serieus. Ik geloof dat daar juist een mindfuck zit. Balans is een prachtig CONCEPT. Maar hoe de situatie ook is. Er is ALTIJD balans. Want dat is de natuur! Dat dingen altijd elkaar in balans houden. Het is alleen zaak dat de hoeveelheid op je bord niet te groot word. Want dan houdt je bord het niet en breekt het. Het Yin-Yang principe in de praktijk.

Dus laten we alsjeblieft stoppen met proberen te jongleren met 80 ballen om hoog te houden. Want uiteindelijk doen we dan van alles maar een beetje, is dat bord echt te vol en ben je niet blij. Want nergens is je aandacht echt bij. Je mag ECHT bewust kiezen om helemaal met je aandacht bij iets of iemand te zijn. En dan mag je iemand anders vragen om een paar ballen van je waar te nemen of leg je waar mogelijk gewoon een aantal ballen neer.

Soms is het grootste gedeelte van je aandacht bij je kinderen. Het volgende moment doe je vol aandacht je werk of is je aandacht volledig bij je partner. En ja… dan kan je dus even niet met je aandacht bij het huishouden zijn. Dus of dat huis is gewoon even viezer of je vraagt hulp bij die taak op dat moment. Vergaat de wereld echt niet van ๐Ÿ˜‰ En ja geloof me, het is voor mij ook echt een regelmatige “note to myself”.

Laten we eerlijk zijn. Jij met volle aandacht voor jezelf en de ander: Je wordt er een stukken leuker en gezelliger mens EN ouder van!

Kristina Kuzmic weet het allemaal nog eens hilarisch op haar manier te vertellen. Vooral over hoe vooral vrouwen bevraagd worden op hoe ze hun moederschap & werk in “b*lans” houden. Geniet ervan! ๐Ÿ˜€

Plannen zijn er om los te laten

Pffff had je allemaal plannen gemaakt… Loopt het helemaal anders. Omdat je kind plotseling ziek is. Omdat je bus niet rijdt of je auto stuk is. “Grrrr… het gaat ook nooit zoals ik wil!!!” Of????

Terwijl de jongste een tukje doet en mijn oudste (vandaag nog ziek thuis) boven heeeeele verhalen tegen haar knuffels houdt, schrijf ik beneden onder genot van een flinke sloot thee deze blog. Een andere blog als ik maandagavond geschreven zou hebben. Toen ik van plan was om te bloggen, maar de realiteit er anders uit zag. Wellicht las je het al op mijn Instagram.

Want juist die maandagavond inspireerde me tot deze blog. Want je kent het misschien wel. Of je nou ouder bent of (nog) niet. Je maakt plannen en vervolgens loopt het helemaal anders. Hoe ga jij daar mee om? Word je boos of gefrustreerd? Voel je je spierspanning toenemen in je schouders & nek. Krijg je hoofdpijn? Bemerk je een bepaalde rusteloosheid of gevoel van machteloosheid. Of accepteer jij het voor wat het is, haal je je schouders op en denk je er verder niet bij na. Hoe je reageert, hangt uiteindelijk helemaal af van de gedachtes die je over de situatie hebt.

Ik had maandag overdag oppas voor de kinderen. Had overdag veel gedaan wat in het weekend was blijven liggen en had me heel erg verheugd om maandagavond te gaan bloggen en aan mijn website te werken. De inspiratie tintelde in mijn hele lijf! Echter mijn jongste dochter wilde alleen in mama’s armen verstrengeld gaan slapen en liever eigenlijk helemaal niet. Veel boeren gaf al aan dat er wat borrelde in haar lijfje.

Ik ging met haar liggen. In eerste instantie voelde ik frustratie. Had ik inspiratie en ja hoor kon ik niet lekker aan de gang. Grrrrr…. Ik voelde ogenblikkelijk een verhoogde spierspanning. Voelde hoe mijn kaken op elkaar klemden. Ik voelde ook het gewicht van mijn dochtertje op me. Hoe ze langzaam ontspande terwijl ik liedjes zong, zachtjes tegen haar praatte. En ik merkte dat ik zelf rustiger en rustiger ging ademen. Ik spande mijn schouders en nek bewust meer aan en liet toen weer los. En herhaalde dat een aantal keer. De spanning in mijn lijf werd minder.

Ik voelde me dankbaar dat mijn dochter zo dichtbij me wilde zijn en dankbaar dat zij mij gelijk spiegelde. Wat een vertrouwen bij haar! Mama is er altijd voor mij en bij haar kan ik ontspannen. Mijn gedachtes “ik heb te weinig tijd en help straks ben ik mijn inspiratie kwijt” zorgden ervoor dat ik spanning op voelde bouwen in mijn lijf en frustratie voelde. Op het moment dat ik mijn gedachtes los kon laten, kon ik genieten van de nabijheid van mijn dochter. Wetende dat deze tijd ook weer voorbij gaat. Dochterlief viel heerlijk in slaap. Om later inderdaad ziek te blijken. Een uitgebreid verslag van die nacht zal ik je besparen ๐Ÿ˜‰

Het inzicht wat het mij bracht. Ik mag vertrouwen dat inspiratie mij weer vindt op een moment dat ik wel tijd heb om achter mijn laptop te kruipen. En daarvan lees jij nu het bewijs.