Zeg jij JA tegen jezelf?

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: waar word jij een blij mens van? Waar gaat je hart van zingen en krijg je een glimlach van op je gezicht? Of zoals ze het in het Engels zo mooi verwoorden: “What lights you up?”

Misschien is het een makkelijke vraag voor je om te beantwoorden, maar het kan zomaar een breinbreker zijn voor je. Geen probleem. Ga vooral dingen uitproberen, doen, ervaren. En voel waar je van AAN gaat.

Als je dan eenmaal weet waar je jouw licht mee aansteekt:
Doe jij dit dan ook elke dag? Of in ieder geval regelmatig. Om jezelf te voeden, op te laden. En dan niet persé groots, maar wel consistent.

Eerlijk? Ik heb een tijd niet zo helder gehad waar ik nou echt blij van werd. Of ik wist het wel, maar vervolgens waren er altijd excuses waarom ik het niet deed. Geen tijd bijvoorbeeld of het moet wel nuttig en perfect zijn.
Het werd mij helderder toen ik de vraag “Wanneer is een dag voor jou compleet?” beantwoordde.

En misschien zit je nu te knikken als je dit leest. Herken je het. Want in de maatschappij waarin we leven staat hard werken, nuttig bezig zijn en “het goed doen” best hoog op de “wat goed is” lijst. Of het ons als mens echt dient is dan weer de vraag…

Ik denk dat dagen vol zingeving aan elkaar rijgen ons gelukkiger maakt. Mij wel in ieder geval. Zo word ik persoonlijk heel blij van elke dag een knuffel van en met iemand die me lief is. Elke dag even naar buiten. Elke dag even de stilte opzoeken om mijn eigen stem te horen. Elke dag iets kunnen schrijven, hoe klein of hoe groot ook.

Ook jij hebt elke dag de keuze. De keuze om JA te zeggen tegen jezelf.

Ja tegen voluit leven.

foto: Autumn Goodman via Unsplash

De angst voor onzekerheid

Ik had vandaag de dag voor mezelf. En er stond nogal wat op mijn to-do-list.
Zo jeukten mijn handen om te gaan tikken achter mijn laptop. Om administratie af te handelen, om een mail te sturen aan mijn klanten en om te schrijven.
Mijn innerlijke stem riep me echter om naar buiten te gaan. En ik weet inmiddels dat ik dat soort seintjes maar beter serieus kan nemen.

Dus zo gauw mijn kinderen naar opa en oma vertrokken waren, wandelde ik de natuur in. Met de wind door mijn haren. De frequentie van wat ik wilde delen al voelend, maar ook bewust dat de woorden mij nog niet gevonden hadden.

Ik kreeg een berichtje binnen van een bekende van me. En haar woorden troffen me, resoneerden. “Het is de angst voor onzekerheid….” Daar waren de woorden. De woorden waar het om ging. En wandelend in de natuur werd me dat nog duidelijker. Want daar liep ik dan. Op een glibberend, modderig pad waar ik helemaal in wegzakte en waar ik alle zeilen bij mocht zetten om niet onderuit te glijden. En toen zag ik een paar prachtige bomen rechts van mij. De mooiste kleuren en ik voelde me geroepen om daar naar toe te gaan. De zon scheen er prachtig door heen.

Mijn ziel riep me: “ga daar heen!!” En ik liep er vol nieuwsgierigheid heen. Daar kon ik veel makkelijker lopen. En ik zag wonderlijke bomen. Oud hout waar recht omhoog takken uit omhoog schoten die er nieuw en jeugdig uitzagen. De mooiste kleuren mos. De zon legde er een betoverende gloed overheen. En toch.. zo vol verwondering voelde ik ook angst toen ik me opeens bedacht dat ik in dit stuk van het natuurgebied de weg niet wist. Ik ga wel vaker van de gebaande paden af, doch dit was helemaal nieuw. Onbekend. Ik kon er niet doorheen kijken.

En toen moest ik opeens glimlachen. Moest weer denken aan de woorden: “het is de angst voor de onzekerheid…” Hier bevond ik me dan op onbekend terrein. En het leverde me zoveel verwondering op. Ik nam waar op een manier die ik op het gebaande pad niet waarnam. Dat had ik gemist als ik dit avontuur niet aangegaan was. Als ik niet “onbekend terrein” had betreden. En met die ontspanning werd mijn oog naar een bepaald punt getrokken. En ik liep die kant op. Binnen no time was ik terug op het pad wat ik kende.

Ja.. onzekerheid, het onbekende kan ontzettend angstig zijn. Dat komt vooral door onze gedachten dat we wellicht verdwalen of iets kwijtraken. Als we ons laten leiden door die angst missen we echter zoveel schoonheid, verwondering en de mogelijkheid om onze waarneming en blik te verruimen.

En let’s face it. Op het gebaande pad, kun je net zo goed keihard op je bek gaan….

© Leonie van Oost – 3 januari 2021

foto: Adrien Tutin via Unsplash