Mama is boos!

Mama is boos.
Heel boos. 
Niet op jou, wel heel boos en ik moet even naar boven. 

Ik loog het was geen boosheid meer. 
Het was alles verterende woede die raasde door mijn aderen.
Als een demon die me overnam. 

Ik probeerde keihard met een deur te slaan, die werkte niet mee.
G*dver

Ik stampte op de grond
Schreeuwde een oerkreet diep uit mijn bekken.
En ik beukte met alles wat ik in me had met mijn vuisten op een matras.
Tot ik niet meer kon. 
Tot ik moest huilen.
Diep huilen.
Uitgeput op die geslagen matras lag. 

Waar woede en diep verdriet 
Plaats maakten voor rust
En een diepe vermoeidheid

Met de wetenschap
There’s more to come. 

Mijn dochter was onder de indruk. 
Wauw mama, jij kan wel hard gillen en stampen zeg. 
Ja, mama heeft ook even flink op een matras geslagen. 
Oh, mama hielp dat?
Ja lieverd dat was even heel fijn. 

Ik ben heel boos op de wereld lieverd.
Boos dat ik veel van mijn werk niet mag doen nu. 
Ik vind het STOM! 
Ben je boos op de kikkerbillen mama?
Ja lieverd, op de kikkerbillen.
(Want zo noemen we de maatregelen rondom tante Corrie in dit huis tegenwoordig)

Die avond breng ik dochterlief naar bed. 
Mama? 
Ja schat. 
Ik heb een vervelend gevoel van binnen.
Wat voel je dan? 
Een gevoel in mijn buik. 
Ik hoef niet te spugen en toch voelt het een beetje zo. Ik ben niet ziek. 
Wat vervelend. Wat zou helpen?

Mama, mag ik ook op jouw matras slaan?

Nee schat we gaan nu niet meer je kamer uit. 
Zullen we wat anders doen?
Met glinsterende ogen, JA!
Ik begin op en neer te springen in haar kamer. 
Gek te dansen. 
Ze doet het met weinig overtuiging na. 
Dit helpt niet mama.

Okay. Ga maar liggen in je bed dan. 
Maar mahaaaaaaam, ik kan zo niet slaaaaahaaapen. 
Heee, houd eens op. Ik wilde nog iets anders met je proberen.
Ben je er klaar voor? 
Dochter knikt. 
Ga maar met je armen en je benen slaan op je matras terwijl je ligt. 
Heeeeeel hard, zo hard als je kan. 
Mijn dochter gaat los. Mept als een malle. 
En ze begint later heerlijk te giechelen. 
“Mama, dit is leuk!!!!” 

Ze gaat door tot ze moe is. 
En? Helpt dit lieverd?
Ja mama, ik ben alleen wel heel druk ook nu. 
Met een glimlach strijk ik met mijn handen over haar hoofd, over haar lijf. 
Mama, dit helpt niet. 
(Al gapend… yup ook mijn zesjarige is een lekkere tijdrekker…)

O echt? 

Ik begin haar te kriebelen door haar haren. 
Jaaa mama, dit is fijn.
Goed zo.
En nou lekker slapen he?! 
Kus, kroel.
Licht uit…

Mama….. ik moet weer naar het toilet. 
Ga je mee?

Foto: Andrey Zvyagintsev via Unsplash

Wie denk je wel niet wie je bent!

Wie denk je wel niet wie je bent!

Ook al wordt dit meestal vol frustratie , ongeloof of boosheid geroepen wanneer iemand zich gedraagt op een manier die de ander niet oké vindt: in essentie is het een hele interessante vraag.

Want ja wie denk jij eigenlijk te zijn? Want hetgeen je denkt te zijn, zo gedraag je je ook. Ik gebruik de oneliner: “100% jezelf zijn” best vaak. Maar die bedoel ik wellicht anders dan je denkt. Het laatste wat ik namelijk aan wil moedigen is, 100% zijn wie je DENKT te zijn.

Wie je denkt te zijn is namelijk verre van wie je daadwerkelijk bent. Je zelfbeeld is ontstaan aan de hand van je opvoeding, wat je hebt ervaren, welk gedrag je hebt geobserveerd, hoe er op je gereageerd is en wat er herhaaldelijk tegen je is gezegd. Wat je bent gaan geloven over jezelf. Dit alles bij elkaar is als het ware het programma geworden waar jij “op draait”.

Wie je werkelijk bent ligt buiten die lagen van programmering. Met een ongelofelijk potentieel. Met jouw authentieke geluid, talenten en energie. Je BENT letterlijk potentieel.

Dus wie je denk je wel niet dat je bent?

Het zou vanaf vandaag zomaar kunnen veranderen.

Beeld: Fakurian Design via Unsplash

De ruimte die NEE geeft

Je kon vorige keer een blog lezen over JA zeggen tegen jezelf. Aan JA zeggen is onlosmakelijk “nee-zeggen” verbonden. Want overal ja tegen zeggen is een recept voor ellende. Bij Ja zeggen mag je dus echt voelen of iets voor jou is en dus onderscheiden. En daarnaast: Om ja te kunnen zeggen tegen jezelf, heb je ook nodig dat je bewust NEE zegt tegen wat jou niet dient.

Het is goed mogelijk dat er heel veel is waar jij intrinsiek blij van wordt. Zeker als je een brede interesse hebt. Dat is op zichzelfstaand een prachtig iets, maar het kan evenzogoed een valkuil worden. Want als je ALLES wil doen, dan loop je op een gegeven moment achter je eigen staart aan te rennen. En is hetgeen wat jou potentieel zo heerlijk kan voeden iets geworden wat je uitput. En yup deze valkuil is voor mij een herkenbare ;-). Ik mag in het moment echt voelen of iets in het moment ook echt voedend is voor me. Anders ga ik als een kip zonder kop dingen doend door het leven.

Als het gaat om NEE zeggen tegen wat je niet dient, dan kun je denken aan: Als jij weet dat je heel blij wordt van elke dag buiten zijn en je bent ‘s avonds nog niet buiten geweest, dan sta je voor een keuze. Voel je dat naar buiten gaan voedend is voor je? Dan betekent dat wellicht NEE zeggen tegen op de bank hangen en Netflix kijken.

Wil je graag mediteren en doe je dat het liefst ‘s morgens? Dan betekent dat NEE zeggen tegen nog even langer doorslapen maar het ook daadwerkelijk doen voor je de rest van je dag in gaat.
Als je slaap belangrijk voor je is, kan het een goed idee zijn om tot een uur voor je gaat slapen, niet meer op schermen te kijken zoals je telefoon of de televisie. Om de input te verminderen en dus in te zetten op meer rust in je hoofd.

Heb je echt tijd nodig voor jezelf en vraagt een ander iets voor je te doen. Hoe zorgzaam je ook bent, het betekent dat je NEE mag zeggen tegen de ander. En daarmee JA tegen jezelf. En stiekem… ook tegen de ander. Want eerlijk? Iemand die goed voor zichzelf zorgt, vaak genoeg nee zegt (grenzen aangeven) is stiekem ook iemand die op langere termijn meer te geven heeft. EN.. door zelf vaker nee te zeggen, zou je een ander wellicht zomaar kunnen inspireren om ook goed voor zichzelf te zorgen.

EN als jij JA zegt, dan is het ook echt een JA. Vanuit je tenen.

foto: Surface via Unsplash

Zeg jij JA tegen jezelf?

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: waar word jij een blij mens van? Waar gaat je hart van zingen en krijg je een glimlach van op je gezicht? Of zoals ze het in het Engels zo mooi verwoorden: “What lights you up?”

Misschien is het een makkelijke vraag voor je om te beantwoorden, maar het kan zomaar een breinbreker zijn voor je. Geen probleem. Ga vooral dingen uitproberen, doen, ervaren. En voel waar je van AAN gaat.

Als je dan eenmaal weet waar je jouw licht mee aansteekt:
Doe jij dit dan ook elke dag? Of in ieder geval regelmatig. Om jezelf te voeden, op te laden. En dan niet persé groots, maar wel consistent.

Eerlijk? Ik heb een tijd niet zo helder gehad waar ik nou echt blij van werd. Of ik wist het wel, maar vervolgens waren er altijd excuses waarom ik het niet deed. Geen tijd bijvoorbeeld of het moet wel nuttig en perfect zijn.
Het werd mij helderder toen ik de vraag “Wanneer is een dag voor jou compleet?” beantwoordde.

En misschien zit je nu te knikken als je dit leest. Herken je het. Want in de maatschappij waarin we leven staat hard werken, nuttig bezig zijn en “het goed doen” best hoog op de “wat goed is” lijst. Of het ons als mens echt dient is dan weer de vraag…

Ik denk dat dagen vol zingeving aan elkaar rijgen ons gelukkiger maakt. Mij wel in ieder geval. Zo word ik persoonlijk heel blij van elke dag een knuffel van en met iemand die me lief is. Elke dag even naar buiten. Elke dag even de stilte opzoeken om mijn eigen stem te horen. Elke dag iets kunnen schrijven, hoe klein of hoe groot ook.

Ook jij hebt elke dag de keuze. De keuze om JA te zeggen tegen jezelf.

Ja tegen voluit leven.

foto: Autumn Goodman via Unsplash

Echt jezelf zijn, vraagt de bereidheid om te sterven

Misschien heb je het wel eens gelezen. Dat om echt jezelf te zijn, om te ontwaken so to speak, dat je bereid moet zijn om te sterven voordat je dood gaat. En misschien voel je een diepe ja, misschien ook trek je eens flink je wenkbrauwen op. En beiden begrijp ik.

Ik voelde vandaag de de vraag van binnen om hier eens over te schrijven. Voor jou en net zo goed voor mij. Al schrijvende openbaart mijn waarheid zich ook meer en meer.

Bij het meerdere malen sterven in je leven wordt namelijk vaak je ego genoemd als hetgeen wat mag sterven. Het ego heeft sowieso vaak niet zo’n positief imago. En dat is eigenlijk jammer. In deze 3d wereld is je ego nou eenmaal onderdeel van je. Zoals ik het nu zie, is je ego het deel van jou wat maakt dat je de afgescheidenheid ervaart door in een lichaam te zitten. En het is je mind die je ook hele praktische dingen laat doen zoals boterhammen smeren wanneer je op weg gaat. Behoorlijk nuttig dus!

Zaak is meer om met je ego samen te werken. Want je ego wil je heel graag veilig houden en “de show runnen”. En dat is dus ook wat vaak gebeurt. Dan gaan we geloven dat we ook op andere dimensies afgescheiden en alleen zijn. En dan horen we onze innerlijke stem niet meer, vergeten we wie we daadwerkelijk zijn. En leven we totaal niet het leven wat we bedoeld zijn te leven.

Dus nee, je ego hoeft niet dood. Je ego daar mag je mee leren samenwerken. En zoals het vaak mooi gezegd wordt: Je ego mag je dienaar zijn.

Wat sterft er dan wel meerdere malen? Het idee van jezelf. Want het idee wat je hebt van jezelf, dat is een illusie. Het is slechts wat je bent gaan geloven over jezelf. Dat wat je bent gaan geloven wie je bent. Je zou kunnen zeggen: hetgeen wat je ego je ingefluisterd heeft over wie je bent.

Tot ongeveer je zevende jaar heb je geen zelfbeeld. Je bent dan nog een soort spons wat alles tot zich neemt wat anderen hem of haar vertellen. Kinderen vormen hun zelfbeeld dus naar aanleiding van wat je hen vertelt en naar aanleiding van hoe je hen behandelt of welk gedrag je aan hen voordoet.

Dus als je hoort praten over conditionering en deconditioneren dan gaat het eigenlijk over steeds de bereidheid om weer een laagje af te pellen. Een laagje wat jou niet dient, iets wat je gelooft over jezelf of over de wereld dat niet strookt met wie je je deepdown herinnert ECHT te zijn. En zo sterf je meerdere malen om jezelf te zijn. Je zelfbeeld sterft.

En precies dat is waar ik mensen bij ondersteun. Bij het sterven terwijl je leeft, bij het herinneren wie je eigenlijk bent. Bij het bewust contact voelen, zien, horen, weten, ervaren met jouw eigen GURU. Jouw higher self, je essentie. Zodat je je leven voluit gaat leven, zoals je bedoeld bent. Op jouw voorwaarden.

foto: Andreas Wagner via Unsplash

De angst voor onzekerheid

Ik had vandaag de dag voor mezelf. En er stond nogal wat op mijn to-do-list.
Zo jeukten mijn handen om te gaan tikken achter mijn laptop. Om administratie af te handelen, om een mail te sturen aan mijn klanten en om te schrijven.
Mijn innerlijke stem riep me echter om naar buiten te gaan. En ik weet inmiddels dat ik dat soort seintjes maar beter serieus kan nemen.

Dus zo gauw mijn kinderen naar opa en oma vertrokken waren, wandelde ik de natuur in. Met de wind door mijn haren. De frequentie van wat ik wilde delen al voelend, maar ook bewust dat de woorden mij nog niet gevonden hadden.

Ik kreeg een berichtje binnen van een bekende van me. En haar woorden troffen me, resoneerden. “Het is de angst voor onzekerheid….” Daar waren de woorden. De woorden waar het om ging. En wandelend in de natuur werd me dat nog duidelijker. Want daar liep ik dan. Op een glibberend, modderig pad waar ik helemaal in wegzakte en waar ik alle zeilen bij mocht zetten om niet onderuit te glijden. En toen zag ik een paar prachtige bomen rechts van mij. De mooiste kleuren en ik voelde me geroepen om daar naar toe te gaan. De zon scheen er prachtig door heen.

Mijn ziel riep me: “ga daar heen!!” En ik liep er vol nieuwsgierigheid heen. Daar kon ik veel makkelijker lopen. En ik zag wonderlijke bomen. Oud hout waar recht omhoog takken uit omhoog schoten die er nieuw en jeugdig uitzagen. De mooiste kleuren mos. De zon legde er een betoverende gloed overheen. En toch.. zo vol verwondering voelde ik ook angst toen ik me opeens bedacht dat ik in dit stuk van het natuurgebied de weg niet wist. Ik ga wel vaker van de gebaande paden af, doch dit was helemaal nieuw. Onbekend. Ik kon er niet doorheen kijken.

En toen moest ik opeens glimlachen. Moest weer denken aan de woorden: “het is de angst voor de onzekerheid…” Hier bevond ik me dan op onbekend terrein. En het leverde me zoveel verwondering op. Ik nam waar op een manier die ik op het gebaande pad niet waarnam. Dat had ik gemist als ik dit avontuur niet aangegaan was. Als ik niet “onbekend terrein” had betreden. En met die ontspanning werd mijn oog naar een bepaald punt getrokken. En ik liep die kant op. Binnen no time was ik terug op het pad wat ik kende.

Ja.. onzekerheid, het onbekende kan ontzettend angstig zijn. Dat komt vooral door onze gedachten dat we wellicht verdwalen of iets kwijtraken. Als we ons laten leiden door die angst missen we echter zoveel schoonheid, verwondering en de mogelijkheid om onze waarneming en blik te verruimen.

En let’s face it. Op het gebaande pad, kun je net zo goed keihard op je bek gaan….

© Leonie van Oost – 3 januari 2021

foto: Adrien Tutin via Unsplash

Wat is geluk?

Geluk
Wat is geluk voor jou?
Is het iets waar je naar toe werkt?
Iets waar je naar verlangt, naar streeft?

Hoe voelt geluk dan?
Kun je het vangen, kun je het aaien.
Kun je het proeven, ruiken. 

Heeft geluk regels. 
Is het verbonden aan een plek. 
Moet je er iets voor bereikt hebben?


Of is geluk hier en nu?
Geluk in het moment van ZIJN. 
Met je voeten op de grond. 
Je tenen in een stroom water, voeten bungelend over de steiger. 
Terwijl je vanmorgen lukraak kleding uit de kast graaide. 
Omdat je niet kon wachten om de zon op je huid te voelen. 
De lucht van gras en bomen op te snuiven.
En de vogels horen zingen. 
Terwijl je diep in en uit ademt en je diep gelukkig voelt. 

Kun je gelukkig zijn. 
Op de bank, met een warm dekentje over je heen.
Terwijl het buiten regent. 
Windkracht tien. 
Je een snotneus hebt en een zeer hoofd. 
Met een zacht bed in handbereik.
Waar je omhelsd kunt worden door omhullende dekens.

Kan het geluk zijn in een warm kopje koffie, met een rest schuimlaag op je lippen.
Kan het huizen in een ademhaling diep naar je buik. 
In een dikke knuffel die je deelt met een andere ziel. 

Kan je haar ervaren in de aanblik van de lucht en vliegende vogels.
In de stilte voor de storm. 
In de rust van je wezen, diep van binnen. 

Is geluk voor het grijpen en ongrijpbaar. 
Opdat wij haar zijn en ervaren. NU.
Zonder voorwaarden anders dan bereid zijn.

© Leonie van Oost – 2 januari 2022

Foto: Andrew Bui via Unsplash

Wat is waarheid

Wat is waarheid?
Het is een vraag die menigeen bezig zal houden. 
Een universele vraag die je kunt leggen op eigenlijk elk onderwerp. 

Want waar het ook over gaat, ieder zal een ander licht op het bewuste onderwerp werpen. Wat is waarheid is dan ook eigenlijk een vreemde vraag. 
Als je het mij vraagt is er geen absolute waarheid.
Is de waarheid afhankelijk vanuit welke dimensie je een kwestie beschouwt. 

Of je kijkt naar hoe iets fysiek of energetisch werkt. 
En als we het hebben over intermenselijke relaties, nemen we in dit leven, in de manifestatie van onze energie ook nog ons referentiekader mee.

Wat hebben we meegemaakt?
Hoe zijn we geconditioneerd?
Hoe hebben we geleerd om naar een bepaalde gebeurtenis te kijken. 

Welke associatie hebben we erbij.
Welke bril zijn we gewend om op te zetten? 

Dus DE  WAARHEID?
Wellicht is de vraag:Wat is MIJN waarheid interessanter.
Behapbaarder ook. 

Interessant ook om te bezien vanuit je eigen gelaagdheid. 

Hoe kijk ik naar een situatie vanuit mijn conditionering. 
Hoe kijk ik er naar als ik mijn gedachtes bezie als niet van mij ?
Hoe kijk ik ernaar vanuit verbinding met mijn hogere zelf. 

Welke waarheden leven er dan allemaal in mij?
Dan zul je ontdekken dat tegelijkertijd heel veel WAAR is voor jou. En dat het allemaal naast elkaar mag bestaan

Auteur: Leonie van Oost – 1 januari 2022

Weerstand: je vriend of je vijand?

Het was een overwinning voor me.
Sinds tante C haar intrede deed was ik niet meer geweest. Ook al verlangde ik er al eerder naar. Ik stelde het maar uit.

Jaaaaaren terug woonde ik bijna in de sportschool. Verslaafd. Tot burn out me een halt toeriep. Toen was ik er nog veel, maar veranderde de intentie van mijn bezoekjes.

Sporten draaide niet langer om “ik ben niet goed genoeg, ik moet slanker zijn”.
Nu ging het over gezondheid, goed voor mezelf zorgen & vooral mijn grenzen leren kennen. Los van alle gezelligheid op de sportschool. Ook belangrijk 😄.

Na lockdown 2 was er weerstand om weer te gaan sporten. EN oordeel op het uitstelgedrag. “Lui wijf” riep mijn innerbitch me toe.
Ah ja.. hallo lui wijf van me. Hallo innerbitch.

Stiekem weet ik het wel. Ik vind het spannend. Ga ik geconfronteerd worden met een slechte conditie? Met fitgirls? Ga ik mezelf daardoor gek laten maken? Ga ik mijn grenzen bewaken of ga ik er over heen?

Weerstand is okay al voelt het soms (lees vaak) rondom k*t.
De vraag is: ga je jezelf martelen of ben je liefdevol naar jezelf? Eerlijk over waar je NU staat en met respect voor jezelf en je grenzen.

Vanmorgen was het zover. Tijd om naar de sportschool te gaan.
Liters lui zweet kwijt.
Ik heb keurig mijn grenzen bewaakt EN mezelf uitgedaagd.
Genoeg fitgirls en fitboys gespott. Damn they look good! 
En ik zag nog meer oudere mensen die bewegen. Mensen die me herinneren aan mijn wens: fit zijn voor mijn leven. Nu en later.

PS
En dank je wel jongeman voor je hilarische uitlating naar een oudere dame die liet weten dat ze haar prikken had gezet. “O nou, dan kunnen we zo ook even knuffelen”.

Ja laten we knuffelen.
Ook heel goed voor je!

Photo by Risen Wangon Unsplash

Als ik moeder ben ga ik het heeeeeeel anders doen als mijn moeder.

Als je (inmiddels) moeder bent, herken je het vast wel. Alle ideeën die je had van het moederschap vooraf. Jij zou het heel anders gaan doen dan je eigen moeder. Bijvoorbeeld nooit zeggen op de vraag “waarom?” “Omdat ik het zeg!!”. Nou Newsflash. Dat is er eentje die echt al uit mijn mond is gekomen. Na vijf keer rustig uitleggen en/of twee doorwaakte nachten ben je gewoon echt wat minder “pedagogisch verantwoord” aan het opvoeden.

Maar zo zijn er meer dingen. Bijvoorbeeld of je wel of niet borstvoeding gaat geven. Ik zei vroeger altijd: “Hell no! ” Eenmaal zwanger dacht ik daar HEEEEEL anders over en heb ik trots zo lang als het kon gevoed. Ja ook op openbare plekken waar ik heel scheef aangekeken werd met een kind van 15 maanden aan de borst.

Op stip op nummer 1 is echter het idee dat je leven min of meer hetzelfde door zou gaan als je eenmaal moeder bent. Met één kind veranderde er al veel. Maar met twee kinderen veranderde mijn wereld 180 graden. Had ik nooit bedacht! Ik was een vrouw die had bedacht mijn kinderen twee dagen naar de opvang te brengen. Parttime te werken en een druk sociaal leven te onderhouden. Het was dat de grootouders van beide zijden graag allebei een dag wilden oppassen, anders had ik ze nooit naar de kinderopvang kunnen brengen. Het voelde gewoon niet juist. En mijn kind uit logeren brengen? Daar heb ik mee gewacht tot het “juist” voelde.

Kortom, het is prachtig om allemaal ideeën en plannen te hebben. Maar pin jezelf er niet geheel op vast. Want de realiteit kan totaal anders blijken te zijn. En weet je: dat is okay!

Uiteindelijk is moederschap bij uitstek iets wat je niet “vanuit je hoofd doet” of volgens de regels zoals het heurt. Volg vooral je eigen intuïtie. Kies voor wat voor jou juist voelt.

Laat je niet gek maken door mensen om je heen met (goedbedoelde) adviezen. Volg je eigen kompas. Want jij en alleen JIJ bent baas over je eigen leven en hoe jij dat indeelt.

En ben je soms gewoon hondsmoe en heb je gewoon even geen idee hoe, wat, waarom? Het is okay lieve mama. Ik weet dat je het gevoel hebt dat “je maar wat doet”. Denk vooral niet dat het gras elders groener is. Want uit eindelijk doen we allemaal maar wat we denken dat goed is. En soms sla je de plank mis. En ook dat is okay. Be kind to yourself. Je verdient het.

photocredits: Anna Hecker via Unsplash