Ben ‘gewoon’ jezelf

Ben maar gewoon je zelf. Joh, je moet gewoon jezelf zijn.
Je hebt ze vast wel eens gehoord in deze of andere variaties. En hoewel jezelf zijn, natuurlijk helemaal prachtig is, is het ook best een heel vervelend advies. Want de vraag is: wie BEN je dan als je jezelf bent? Goede kans dat je dat niet echt (meer) weet.

Toen we opgroeiden hebben we allemaal genoeg gehoord over wie we zouden zijn of wie we zouden moeten zijn. Je moet luisteren, je moet je aan de regels houden. Hè waarom stel je toch altijd zoveel vragen. Waarom moet jij het nou altijd op je eigen manier doen? Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Wij doen het hier zo. Wat zullen de buren er we niet van denken als je…. Ja je moet rekenen leren. Zit niet steeds te kletsen. Wat heb jij nou aan? Je bent echt raar!!! Nou ja, je krijgt vast een idee van wat ik bedoel.

Zo vaak ongemerkt ben je je aan gaan passen. Dingen gaan doen op een manier die mogelijk niet eens echt passen bij wie jij ECHT bent, maar die je omgeving wel heel prettig vond. Of je bent dingen gaan geloven over jezelf die niet stroken met jouw ZIJN. En die je nu ongemerkt flink in de weg kunnen zitten. Dus hoezo Ben gewoon jezelf. HOE DAN?

Ironisch eigenlijk hè, want ik geloof dat we aardig puur hier in de wereld komen. Met een duidelijke purpose. Alleen kunnen we het dan nog niet uitdrukken. Zijn we nog hulpeloos want we kunnen nog niet goed zien, we kunnen niet praten, lopen, onszelf verzorgen. En tegen de tijd dat we dit wel kunnen, weten we niet meer welke keuzes ECHT juist zijn voor onszelf.

Toch kunnen we er wel iets moois mee. Want in het un-tanglen, het deconditioneren van onszelf kunnen we weer ontdekken wie we zijn. Onder die lagen die om ons heen zijn komen te liggen en waarin overtuigingen liggen die niet persé van ons zijn. We kunnen kiezen wat we wel meenemen en wat niet. En… we kunnen als we ons hiervan bewust zijn ook kiezen hoe we met onze kinderen omgaan. Om hen te zien voor wie ze zijn. Ze niet te conditioneren, maar vooral te begeleiden in deze wereld. Een wereld waar je je echt niet aan hoeft te conformeren, maar waar je echt je eigen pad in mag gaan.

Maar… pas op. Leg de lat ook vooral niet te hoog. Want kinderen zullen hoe dan ook geconditioneerd worden door hun omgeving. Ook door jou, ongemerkt en wanneer je gewoon een slechte dag hebt. En dat is okay. Want hoe dan ook gaan zij ontdekken wie zij zijn. Op hun unieke manier. Zoals jij dat ook doet. Ze zullen ontdekken wat niet bij hen past en wat hun goud is.

Be gentle with yourself. En geef jouw lessen weer door aan anderen door jawel: jezelf te zijn. Happy unpacking!

Photo by John Baker on Unsplash

Help/ Yessss mijn kind gaat weer naar school!

Vanmorgen gingen de eerste kinderen weer naar school toe, sinds de sluiting in verband met covid-19. Hoe is dat voor jou? Voel je weer meer vrijheid omdat je nu minder of geen kinderen om je heen hebt vandaag? Voel je angst of een beetje spanning? En in welke energie gingen de kinderen de deur uit vandaag? Gek hè het is bijna een soort eerste schooldag na de zomervakantie. Ware het niet dat er heel veel dingen toch anders zullen zijn.

Mijn dochter had er weer ontzettend veel zin in. Ik vind het ontzettend leuk voor haar, gun het haar ook zo dat ze haar leergierigheid weer kan stillen. Met andere kinderen kan spelen. Want hoe leuk ze het ook vond zo thuis bij mama, het was wel weer tijd voor een grotere wereld. Zelf had ik even gemengde gevoelens. Want ja het geeft mij weer meer ruimte voor niet-mama-dingen. En toch zal ik dat lieve stuiterballetje met haar waarom-waarom-waaromvragen weer enorm missen. Want stiekem was het ook een cadeautje om haar een tijd weer wat meer om me heen te hebben en is onze band enorm gegroeid.

Ook ben ik nieuwsgierig. Want hoe zal het zijn voor de kinderen om opeens maar de helft van hun klas te zien en de helft van de dagen naar school te gaan. Hoe beleven ze het dat ouders niet de school in mogen. Dat er niet gegymd wordt. Dat er aan alle kanten kunstmatige afstand is vanwege de nog steeds actieve 1,5 meter samenleving. Wat gaat dit doen in het hoofd en de beleving van onze kinderen? En hoe lang merken zij en wij er nog wat van? Dat is vooral waar ik over mijmer. Echt angst voor covid-19 ervaar ik niet, ook al neem ik het virus absoluut serieus.

Mijn eigen adagio is dat het vooral thuis een veilige plek mag zijn zoals altijd. Een dikke knuffel, aandacht, liefde. En vooral naar buiten waar het kan en samen spelen, bewegen. En vooral eerlijk te zijn naar onze kinderen. Dat wij ook niet alles weten en waar het kan vragen op leeftijdsadequate manier beantwoorden. Hen in alles laten voelen dat alles wat ze voelen oké is. Dat zij oké zijn. Juist nu. Omdat aanraking, intimiteit, erkenning van je zijn ook levensbehoeftes zijn. En ook dat heeft een enorm positieve invloed op de gezondheid en ons immuunsysteem. En dat is two-way-street met knuffelen en laten we wel wezen dat hebben wij ook nodig.

Voor ons moeders (en natuurlijk ook vaders) is het ook allemaal maar nieuw. Wees vooral lief voor jezelf en verwen jezelf met alle liefde en aandacht. Met een schouderklopje voor hoe je elke dag weer voor je kinderen klaarstaat. Want ik ben ervan overtuigd dat je altijd je stinkende best doet. Ook als het een dag niet lukt en je misschien wel de slechtste moeder op aarde voelt. Helemaal oké als je een gat in de lucht sprong toen je hoorde dat je kind EINDELIJK weer naar school mocht. En ook helemaal goed als je juist huilend of in de war thuiskwam toen je je kind weggebracht had en een gemis of angst je overvalt. Het mag er allemaal zijn. Mama, je doet het geweldig! Punt.

Misschien heb je nu allemaal verwachtingen over hoe je je dag in gaat vullen. One step at a time. Ga eerst iets doen waar je blij van wordt. Wat je in de ‘juiste energie’ zet. En ga dan vooral je dag beginnen met wat jij maar wilt, het is jouw feestje.

Fijne dag lieve vrouw!

Photo by Bruno Nascimento on Unsplash

Ik wil niks missen van mijn kinderen

Je bent moeder of vader geworden. En je wereld is helemaal veranderd. Niets of niemand had je voor kunnen bereiden op dit onvoorwaardelijke gevoel van liefde voor jouw kind. En ook al hadden ze je verteld dat je het huiltje van jouw kind zonder problemen zou herkennen uit het huilen van honderd andere kinderen, had je ze aangekeken alsof ze gek geworden waren. Ieder nieuw iets wat je kind kan, vervult je met trots en verwondering. Het gevolg van deze verwondering is mogelijk dat je eigenlijk NIETS van je kind wil missen.

Ik had daar in ieder geval wel last van. Ik ging na haar geboorte mijn studie afronden en gaf nog een aardig aantal lessen Pilates. Nog zoekende naar de balans in dit “nieuwe leven”.
Ze draaide zich voor het eerst om in haar box toen niet ik, maar papa er was. Ik zat volgens mij in Amsterdam om mijn opleiding Shiatsu Therapie af te ronden. Ik voelde me vervolgens best rot dat ik dit gemist had. En zo zijn er meer momenten geweest, bijvoorbeeld de eerste moederdag.

Ik heb er wel een les uit geleerd. Want inmiddels weet ik ook heel nuchter: hoe veel ik er ook ben voor mijn kinderen, ik zal altijd iets missen. En het is okay! Want als ik alleen maar bij mijn kinderen ben, mis ik iets anders. Mijzelf buiten mama-zijn. Ik geniet enorm van mijn meiden. Ik weet echter ook dat ik een stukken leukere moeder ben als ik tijd neem om dingen te doen waar ik van oplaad en waar ik ook heel blij van word. En dat kan bijvoorbeeld betekenen: les geven, naar de sauna, afspreken met een vriendin, masseren of massage ontvangen, een lekker boek lezen of een lange wandeling in de natuur. O ja en een fijn yogaweekend of juist samen met mijn partner lekker weg.

Het mooie is, mijn kinderen zijn als ik terug ben ontzettend blij om mij weer te zien. En mijn partner vindt het ook prachtig om mij enthousiast te vertellen wat hij met de kinderen beleefd heeft. Of de grootouders. En wie ben ik dan om hen dat te ontnemen? Uiteindelijk hebben kinderen vooral liefde & oprecht aandacht nodig. En dat kan je als ouder vooral bieden als je ECHT goed voor jezelf zorgt, zonder angst om iets te missen.

Tip! Staand een luier verschonen zonder gepruts met dat rompertje

Heb jij ook een kind wat af sinds hij of zij kan staan niet veel zin meer heeft om te gaan liggen bij het luier verschonen? Met een beetje oefenen lukt het staand ook prima! Ik ben mezelf gekscherend ook wel “kampioen staand luier verschonen” gaan noemen 😉 .

In het filmpje een handige tip hoe je dat doet zonder dat dat rompertje steeds hinderlijk in de weg zit. Ook handig onderweg als er geen plek is om je kind neer te leggen.

F*ck Balans!

Als ik iedere keer dat iemand tegen me gezegd heeft: “ach het is gewoon een kwestie van een nieuwe balans vinden” een euro in een pot had gegooid. Man.. had ik toch een flink bedrag bij elkaar nu 😉 .

Over het ouderschap zijn zo ontzettend veel meningen. En ook hetgeen waar je het meeste ongevraagde advies over krijgt. Want opeens (nou ja niet helemaal opeens) is daar een klein wezentje 24 uur per dag volledig afhankelijk van jou. En jij wil ook nog sporten / werken / een sociaal leven hebben enzovoorts. En ja… daar moet je (daar komtie) wel even een nieuwe “b*lans” in vinden.

Nee even serieus. Ik geloof dat daar juist een mindfuck zit. Balans is een prachtig CONCEPT. Maar hoe de situatie ook is. Er is ALTIJD balans. Want dat is de natuur! Dat dingen altijd elkaar in balans houden. Het is alleen zaak dat de hoeveelheid op je bord niet te groot word. Want dan houdt je bord het niet en breekt het. Het Yin-Yang principe in de praktijk.

Dus laten we alsjeblieft stoppen met proberen te jongleren met 80 ballen om hoog te houden. Want uiteindelijk doen we dan van alles maar een beetje, is dat bord echt te vol en ben je niet blij. Want nergens is je aandacht echt bij. Je mag ECHT bewust kiezen om helemaal met je aandacht bij iets of iemand te zijn. En dan mag je iemand anders vragen om een paar ballen van je waar te nemen of leg je waar mogelijk gewoon een aantal ballen neer.

Soms is het grootste gedeelte van je aandacht bij je kinderen. Het volgende moment doe je vol aandacht je werk of is je aandacht volledig bij je partner. En ja… dan kan je dus even niet met je aandacht bij het huishouden zijn. Dus of dat huis is gewoon even viezer of je vraagt hulp bij die taak op dat moment. Vergaat de wereld echt niet van 😉 En ja geloof me, het is voor mij ook echt een regelmatige “note to myself”.

Laten we eerlijk zijn. Jij met volle aandacht voor jezelf en de ander: Je wordt er een stukken leuker en gezelliger mens EN ouder van!

Kristina Kuzmic weet het allemaal nog eens hilarisch op haar manier te vertellen. Vooral over hoe vooral vrouwen bevraagd worden op hoe ze hun moederschap & werk in “b*lans” houden. Geniet ervan! 😀

6 tips om meer Me-time te creëeren.

ME-TIME: het is als ouder van jongere kinderen soms even zoeken om er aan toe te komen. Maar zeker in deze fase heb je het broodnodig. En geloof me: ik weet er alles van. Want ik had het weinig en heb echt moeten leren het te creëren! Een paar tips:

Tip 1: als je tijd voor jezelf vinden lastig vindt. Begin klein. Begin met een relatief korte tijd die je zonder schuldgevoel kunt nemen. En doe dan echt iets wat JIJ HEEL FIJN vindt. Waar je van oplaadt. (En dat is vast niet de was ophangen, poetsen of opruimen) 

Tip 2: DURF TE VRAGEN! Niemand weet wanneer je tijd voor jezelf wil. Dus vraag iemand om te helpen dit voor jezelf te creëeren. Bijvoorbeeld je partner/zus/oppas etc die voor je kind zorgt wanneer jij een fijne wandeling maakt buiten. 

Tip 3: Realiseer je dat je een leukere ouder bent als je tijd neemt om op te laden. Iets te doen wat je leuk vindt, waardoor je meer jij bent!  

Tip 4: Check regelmatig in bij jezelf: voel echt bewust wat je nodig hebt. Als je veel in de zorgmodus staat voor anderen, ben je geneigd voorbij te gaan aan wat je zelf nodig hebt.

Tip 5: Neem HULP aan! Heerlijk toch als iemand je strijk bijvoorbeeld wil doen wanneer je al heel druk bent. Kun jij die tijd mooi anders besteden. 

Tip 6: LOVE yourself! Hoemeer je van jezelf houdt, echt voor jezelf zorgt en eerlijk bent naar jezelf, hoe meer liefde je te delen hebt. Dus yes die me-time: gun het jezelf.

Ik hoop dat je hier wat aan hebt! Heb jij nog een gouden tip toe te voegen? 

PS bonus tip: zorg voor een heerlijke massage voor jezelf en vind ontspanning in bewegen.  

Shit happens

Baby’s, kleine kinderen. O zo schattig, knuffelig en… je dacht er voor je moeder was vast niet gelijk aan: ze poepen als een malle! Ik ga er niet omheen draaien, kleine kinderen poepen nu eenmaal best veel en vaak op de meest onhandige momenten. Misschien vertel ik je nu iets nieuws en valt deze blog je rauw op je dak, maar als je al mama bent, durf ik te wedden dat je nu al vol herkenning zit te knikken.

Ken je vast wel, sta je net op het punt om de deur uit te gaan. Jasjes aan, luiertas bij je en jawel je ruikt iets verdachts. En voor je het weet ben je een half uur verder. Want dan bleek die luier van babylief het toch niet helemaal gehouden te hebben. Mag die hele outfit uit. Schone kleertjes aan, net romper aan geworsteld bij actieve baby.. bwapppp spuug eruit. Romper uit, nieuwe romper aan enzovoorts. Dat je blik op het behang valt en dat je dus jawel poep op het behang ziet! Wat je er dus ook nog even van af mag poetsen. En dan heb ik het nog niet over de verdachte stilte beneden die doet vermoeden dat je oudere kind ondertussen iets aan het doen is, wat in de categorie ondeugend valt. Ja het moederschap kent zo haar uitdagingen 🙂

Ik neem je mee in een dag uit mijn leven. Het was zo’n dag dat mijn oudste een ‘ondernemend dagje’ had. (Lees: ze was ontzettend ondeugend) Peuterlief wreef na de lunch haar beide ogen zo’n beetje uit hun kassen, dus een middagslaapje leek een goed idee. Zij en ook de baby lekker naar bed. Al gauw hoor ik bij peuter een hoop geklep door de babyfoon en ik hoor haar kleine voetjes trappen tegen de muur. Ik hoef haar kamer nog niet in te lopen om te snappen dat dame duidelijk weer een schone luier nodig heeft. Wat een lucht! peuter uit bed, pyjama uit, intensieve arbeid om de VIEZE billen schoon te maken, luier om, romper aan, pyjama aan. Peuter terug in bed. Ja nog een kusje, knuffeltje, kroeltje. Ja schat, mama vindt jou ook lief. En deze moeder loopt weer naar beneden. TIEN minuten later via de babyfoon verontrustende geluiden en de mededeling: “Mama.. ik ben wakker!!” Om je peuter dan ZONDER luier in bed aan te treffen. Luierstrips plakken niet meer, want de luier moest bij beer om. Men pakke een schone luier uit de kast, om die weer om te doen. Romper weer dicht, pyamabroek weer aan en dochter op het hart te drukken om nu toch echt even uit te gaan rusten. Ondertussen maakt babylief duidelijk ook weer even aandacht te willen. Baby heeft gepoept. Broek uit, romper open, luier af en billen schoonvegen. Schone luier, broekje aan, shiiiiit romper vergeten dicht te doen, broekje weer uit, romper dicht, broek aan.

Van slapen van het peutertje kwam niets terecht om een lang verhaal kort te maken. Ondertussen moest mama toch echt naar het toilet. Baby lag lekker te slapen. Peuter tevreden aan het spelen. En jawel ik zit op het toilet, wat ik echt heeeeel graag alleen doe by the way. Gewoon even op mijn gemakje poepen zeg maar. De zeldzame luxe van eventjes alleen zijn. En dan gaat de deur van het toilet open en peuterlief meldt “Ik wil bij je zijn mama.” Ik: “Lieverd, mama is zo weer bij je. Ik wil nu gewoon even rustig poepen, ga maar even verder met spelen.” Peuter doet de deur weer dicht en gaat weer weg. Om over 10 seconden weer terug te zijn. Dit ritueel herhaalt zich nog een aantal keren. En dan meldt peuter heel eigenwijs: “Mama ik wil in jouw stink zitten.” En vervolgens gaat ze demonstratief bij je voeten zitten. Zucht. Dan moet ze het zelf maar weten. Even later: “Mama is een grote Stinkywinky”, aldus peuter. Zo leuk… kinderen 🙂