Als ik moeder ben ga ik het heeeeeeel anders doen als mijn moeder.

Als je (inmiddels) moeder bent, herken je het vast wel. Alle ideeën die je had van het moederschap vooraf. Jij zou het heel anders gaan doen dan je eigen moeder. Bijvoorbeeld nooit zeggen op de vraag “waarom?” “Omdat ik het zeg!!”. Nou Newsflash. Dat is er eentje die echt al uit mijn mond is gekomen. Na vijf keer rustig uitleggen en/of twee doorwaakte nachten ben je gewoon echt wat minder “pedagogisch verantwoord” aan het opvoeden.

Maar zo zijn er meer dingen. Bijvoorbeeld of je wel of niet borstvoeding gaat geven. Ik zei vroeger altijd: “Hell no! ” Eenmaal zwanger dacht ik daar HEEEEEL anders over en heb ik trots zo lang als het kon gevoed. Ja ook op openbare plekken waar ik heel scheef aangekeken werd met een kind van 15 maanden aan de borst.

Op stip op nummer 1 is echter het idee dat je leven min of meer hetzelfde door zou gaan als je eenmaal moeder bent. Met één kind veranderde er al veel. Maar met twee kinderen veranderde mijn wereld 180 graden. Had ik nooit bedacht! Ik was een vrouw die had bedacht mijn kinderen twee dagen naar de opvang te brengen. Parttime te werken en een druk sociaal leven te onderhouden. Het was dat de grootouders van beide zijden graag allebei een dag wilden oppassen, anders had ik ze nooit naar de kinderopvang kunnen brengen. Het voelde gewoon niet juist. En mijn kind uit logeren brengen? Daar heb ik mee gewacht tot het “juist” voelde.

Kortom, het is prachtig om allemaal ideeën en plannen te hebben. Maar pin jezelf er niet geheel op vast. Want de realiteit kan totaal anders blijken te zijn. En weet je: dat is okay!

Uiteindelijk is moederschap bij uitstek iets wat je niet “vanuit je hoofd doet” of volgens de regels zoals het heurt. Volg vooral je eigen intuïtie. Kies voor wat voor jou juist voelt.

Laat je niet gek maken door mensen om je heen met (goedbedoelde) adviezen. Volg je eigen kompas. Want jij en alleen JIJ bent baas over je eigen leven en hoe jij dat indeelt.

En ben je soms gewoon hondsmoe en heb je gewoon even geen idee hoe, wat, waarom? Het is okay lieve mama. Ik weet dat je het gevoel hebt dat “je maar wat doet”. Denk vooral niet dat het gras elders groener is. Want uit eindelijk doen we allemaal maar wat we denken dat goed is. En soms sla je de plank mis. En ook dat is okay. Be kind to yourself. Je verdient het.

photocredits: Anna Hecker via Unsplash

Een ode aan lummelen!

“Sta jij jezelf ook wel eens toe om te lummelen?” vroeg ze me. En eerlijk, ik heb echt geen flauw idee meer wat ik daar op geantwoord heb. Wat ik wel weet, is dat ik dat niet deed. Feitelijk had ik geen idee hoe ik dat dan doen moest. Want eerlijk gezegd voel ik al gauw een soort druk van binnen om “wat nuttigs te gaan doen”. Lummelen stond toch wel een beetje gelijk aan “mijn tijd verdoen”. Maar, ik ben ook een type wat graag de ervaring aangaat.

Als gevolg van deze vraag ging ik dus bewust op de momenten dat ik even niet voor de kinderen zorgde, meer dingen voor mezelf doen. Lekker onder de douche. Een fijn boek lezen, een serie kijken. Mediteren. Afspreken met een vriendin, even wandelen. En jawel, ook op social media scrollen.

Tja, laat het zo zeggen, het maakte al dat ik wel iets meer rust vond, maar er was nog voldoende onrust. Ik werd enorm geconfronteerd met wat ik niet kon. Mijn optimale manier van ZEN was lesgeven in Pilates of masseren. Dat kon toen echter niet, mijn lijf stond het niet toe. Ook zelf Yoga of Pilates doen, was nog geen optie.

Inmiddels zijn we weer wat jaren later. En het begrip “lummelen” komt steeds weer op mijn pad. En nu hoorde ik een andere versie via House of Deeprelax. Ik interpreteer hem als: “je hersenen rust gunnen”. Kortom: geen inspirerende boeken lezen, niet studeren, geen social media, offline, geen tv. En ook: niet heftig sporten. Wel: voor je uit staren, gewoon een beetje zitten of liggen, mediteren zonder je best te doen, yoga nidra, wandelen, creatief bezig zijn, iets lekkers te eten maken voor jezelf, een kast opruimen etc. Basicly, gewoon doen waar je in het moment behoefte aan hebt. Maar dan wel zonder je hersenen of lichaam teveel te prikkelen.

Deze ging ik ook eens uitproberen. Al was het maar omdat ik sinds mijn hersenschudding + whiplash van vorig jaar ervaren heb, hoeveel prikkels schermen geven. Oh man, wat een ander gevoel is deze manier van lummelen! Wat een rust in mijn hoofd! En wat een ruimte. Ik vond het zo heerlijk, dat ik gelijk weer een moment prikte!

En toen was de dag daar, waar lummelen in mijn agenda stond. In de middag, om ‘s morgens eerst te gaan werken.
Maar.. ik werd die ochtend wakker na een vooral doorwaakte nacht. Met hoofdpijn, melancholische stemming en al.

Tja… planningen zijn er om van af te wijken is tegenwoordig mijn adagio. Dus ik besloot mijn ochtend tot lummelmoment te maken. Even een bak koffie doen bij mijn ouders waar mijn jongste ging spelen. Een lange wandeling met deels een wandelmeditatie. Thuis lekker mijn voeten in een voetenbadje. Lekkere bak thee, cherrytomaatjes en noten. Heerlijke muziek aan. En… een visionboard maken met een heerlijk ontspannen feeling. Lekker knippen en plakken. Voetjes onteelten, insmeren. Nagels lakken. En een lekkere lunch maken.

Deze dame voelde zich weer herboren. En ik was die middag hartstikke productief!

Met enorme wallen.
Dat dan wel 😉

Dat ik zo productief was, is eigenlijk niet zo vreemd. Want uit eindelijk, geeft rust voor je brein enorm veel ruimte. Ruimte voor creativiteit. Ruimte om controle los te laten. Ruimte voor inspiratie.

Lummelen gaat een vast onderdeel van mijn weekroutine worden kan ik je alvast vertellen. I absolutely love it <3

Vertel eens:
Wat is voor jou lummelen?
Doe je het wel eens?
En zo ja, wat levert het je op?

With love,
Leonie

Photo by Liam Simpson on Unsplash

Ik wil niks missen van mijn kinderen

Je bent moeder of vader geworden. En je wereld is helemaal veranderd. Niets of niemand had je voor kunnen bereiden op dit onvoorwaardelijke gevoel van liefde voor jouw kind. En ook al hadden ze je verteld dat je het huiltje van jouw kind zonder problemen zou herkennen uit het huilen van honderd andere kinderen, had je ze aangekeken alsof ze gek geworden waren. Ieder nieuw iets wat je kind kan, vervult je met trots en verwondering. Het gevolg van deze verwondering is mogelijk dat je eigenlijk NIETS van je kind wil missen.

Ik had daar in ieder geval wel last van. Ik ging na haar geboorte mijn studie afronden en gaf nog een aardig aantal lessen Pilates. Nog zoekende naar de balans in dit “nieuwe leven”.
Ze draaide zich voor het eerst om in haar box toen niet ik, maar papa er was. Ik zat volgens mij in Amsterdam om mijn opleiding Shiatsu Therapie af te ronden. Ik voelde me vervolgens best rot dat ik dit gemist had. En zo zijn er meer momenten geweest, bijvoorbeeld de eerste moederdag.

Ik heb er wel een les uit geleerd. Want inmiddels weet ik ook heel nuchter: hoe veel ik er ook ben voor mijn kinderen, ik zal altijd iets missen. En het is okay! Want als ik alleen maar bij mijn kinderen ben, mis ik iets anders. Mijzelf buiten mama-zijn. Ik geniet enorm van mijn meiden. Ik weet echter ook dat ik een stukken leukere moeder ben als ik tijd neem om dingen te doen waar ik van oplaad en waar ik ook heel blij van word. En dat kan bijvoorbeeld betekenen: les geven, naar de sauna, afspreken met een vriendin, masseren of massage ontvangen, een lekker boek lezen of een lange wandeling in de natuur. O ja en een fijn yogaweekend of juist samen met mijn partner lekker weg.

Het mooie is, mijn kinderen zijn als ik terug ben ontzettend blij om mij weer te zien. En mijn partner vindt het ook prachtig om mij enthousiast te vertellen wat hij met de kinderen beleefd heeft. Of de grootouders. En wie ben ik dan om hen dat te ontnemen? Uiteindelijk hebben kinderen vooral liefde & oprecht aandacht nodig. En dat kan je als ouder vooral bieden als je ECHT goed voor jezelf zorgt, zonder angst om iets te missen.

F*ck Balans!

Als ik iedere keer dat iemand tegen me gezegd heeft: “ach het is gewoon een kwestie van een nieuwe balans vinden” een euro in een pot had gegooid. Man.. had ik toch een flink bedrag bij elkaar nu 😉 .

Over het ouderschap zijn zo ontzettend veel meningen. En ook hetgeen waar je het meeste ongevraagde advies over krijgt. Want opeens (nou ja niet helemaal opeens) is daar een klein wezentje 24 uur per dag volledig afhankelijk van jou. En jij wil ook nog sporten / werken / een sociaal leven hebben enzovoorts. En ja… daar moet je (daar komtie) wel even een nieuwe “b*lans” in vinden.

Nee even serieus. Ik geloof dat daar juist een mindfuck zit. Balans is een prachtig CONCEPT. Maar hoe de situatie ook is. Er is ALTIJD balans. Want dat is de natuur! Dat dingen altijd elkaar in balans houden. Het is alleen zaak dat de hoeveelheid op je bord niet te groot word. Want dan houdt je bord het niet en breekt het. Het Yin-Yang principe in de praktijk.

Dus laten we alsjeblieft stoppen met proberen te jongleren met 80 ballen om hoog te houden. Want uiteindelijk doen we dan van alles maar een beetje, is dat bord echt te vol en ben je niet blij. Want nergens is je aandacht echt bij. Je mag ECHT bewust kiezen om helemaal met je aandacht bij iets of iemand te zijn. En dan mag je iemand anders vragen om een paar ballen van je waar te nemen of leg je waar mogelijk gewoon een aantal ballen neer.

Soms is het grootste gedeelte van je aandacht bij je kinderen. Het volgende moment doe je vol aandacht je werk of is je aandacht volledig bij je partner. En ja… dan kan je dus even niet met je aandacht bij het huishouden zijn. Dus of dat huis is gewoon even viezer of je vraagt hulp bij die taak op dat moment. Vergaat de wereld echt niet van 😉 En ja geloof me, het is voor mij ook echt een regelmatige “note to myself”.

Laten we eerlijk zijn. Jij met volle aandacht voor jezelf en de ander: Je wordt er een stukken leuker en gezelliger mens EN ouder van!

Kristina Kuzmic weet het allemaal nog eens hilarisch op haar manier te vertellen. Vooral over hoe vooral vrouwen bevraagd worden op hoe ze hun moederschap & werk in “b*lans” houden. Geniet ervan! 😀

Shit happens

Baby’s, kleine kinderen. O zo schattig, knuffelig en… je dacht er voor je moeder was vast niet gelijk aan: ze poepen als een malle! Ik ga er niet omheen draaien, kleine kinderen poepen nu eenmaal best veel en vaak op de meest onhandige momenten. Misschien vertel ik je nu iets nieuws en valt deze blog je rauw op je dak, maar als je al mama bent, durf ik te wedden dat je nu al vol herkenning zit te knikken.

Ken je vast wel, sta je net op het punt om de deur uit te gaan. Jasjes aan, luiertas bij je en jawel je ruikt iets verdachts. En voor je het weet ben je een half uur verder. Want dan bleek die luier van babylief het toch niet helemaal gehouden te hebben. Mag die hele outfit uit. Schone kleertjes aan, net romper aan geworsteld bij actieve baby.. bwapppp spuug eruit. Romper uit, nieuwe romper aan enzovoorts. Dat je blik op het behang valt en dat je dus jawel poep op het behang ziet! Wat je er dus ook nog even van af mag poetsen. En dan heb ik het nog niet over de verdachte stilte beneden die doet vermoeden dat je oudere kind ondertussen iets aan het doen is, wat in de categorie ondeugend valt. Ja het moederschap kent zo haar uitdagingen 🙂

Ik neem je mee in een dag uit mijn leven. Het was zo’n dag dat mijn oudste een ‘ondernemend dagje’ had. (Lees: ze was ontzettend ondeugend) Peuterlief wreef na de lunch haar beide ogen zo’n beetje uit hun kassen, dus een middagslaapje leek een goed idee. Zij en ook de baby lekker naar bed. Al gauw hoor ik bij peuter een hoop geklep door de babyfoon en ik hoor haar kleine voetjes trappen tegen de muur. Ik hoef haar kamer nog niet in te lopen om te snappen dat dame duidelijk weer een schone luier nodig heeft. Wat een lucht! peuter uit bed, pyjama uit, intensieve arbeid om de VIEZE billen schoon te maken, luier om, romper aan, pyjama aan. Peuter terug in bed. Ja nog een kusje, knuffeltje, kroeltje. Ja schat, mama vindt jou ook lief. En deze moeder loopt weer naar beneden. TIEN minuten later via de babyfoon verontrustende geluiden en de mededeling: “Mama.. ik ben wakker!!” Om je peuter dan ZONDER luier in bed aan te treffen. Luierstrips plakken niet meer, want de luier moest bij beer om. Men pakke een schone luier uit de kast, om die weer om te doen. Romper weer dicht, pyamabroek weer aan en dochter op het hart te drukken om nu toch echt even uit te gaan rusten. Ondertussen maakt babylief duidelijk ook weer even aandacht te willen. Baby heeft gepoept. Broek uit, romper open, luier af en billen schoonvegen. Schone luier, broekje aan, shiiiiit romper vergeten dicht te doen, broekje weer uit, romper dicht, broek aan.

Van slapen van het peutertje kwam niets terecht om een lang verhaal kort te maken. Ondertussen moest mama toch echt naar het toilet. Baby lag lekker te slapen. Peuter tevreden aan het spelen. En jawel ik zit op het toilet, wat ik echt heeeeel graag alleen doe by the way. Gewoon even op mijn gemakje poepen zeg maar. De zeldzame luxe van eventjes alleen zijn. En dan gaat de deur van het toilet open en peuterlief meldt “Ik wil bij je zijn mama.” Ik: “Lieverd, mama is zo weer bij je. Ik wil nu gewoon even rustig poepen, ga maar even verder met spelen.” Peuter doet de deur weer dicht en gaat weer weg. Om over 10 seconden weer terug te zijn. Dit ritueel herhaalt zich nog een aantal keren. En dan meldt peuter heel eigenwijs: “Mama ik wil in jouw stink zitten.” En vervolgens gaat ze demonstratief bij je voeten zitten. Zucht. Dan moet ze het zelf maar weten. Even later: “Mama is een grote Stinkywinky”, aldus peuter. Zo leuk… kinderen 🙂