Ik wil niks missen van mijn kinderen

Je bent moeder of vader geworden. En je wereld is helemaal veranderd. Niets of niemand had je voor kunnen bereiden op dit onvoorwaardelijke gevoel van liefde voor jouw kind. En ook al hadden ze je verteld dat je het huiltje van jouw kind zonder problemen zou herkennen uit het huilen van honderd andere kinderen, had je ze aangekeken alsof ze gek geworden waren. Ieder nieuw iets wat je kind kan, vervult je met trots en verwondering. Het gevolg van deze verwondering is mogelijk dat je eigenlijk NIETS van je kind wil missen.

Ik had daar in ieder geval wel last van. Ik ging na haar geboorte mijn studie afronden en gaf nog een aardig aantal lessen Pilates. Nog zoekende naar de balans in dit “nieuwe leven”.
Ze draaide zich voor het eerst om in haar box toen niet ik, maar papa er was. Ik zat volgens mij in Amsterdam om mijn opleiding Shiatsu Therapie af te ronden. Ik voelde me vervolgens best rot dat ik dit gemist had. En zo zijn er meer momenten geweest, bijvoorbeeld de eerste moederdag.

Ik heb er wel een les uit geleerd. Want inmiddels weet ik ook heel nuchter: hoe veel ik er ook ben voor mijn kinderen, ik zal altijd iets missen. En het is okay! Want als ik alleen maar bij mijn kinderen ben, mis ik iets anders. Mijzelf buiten mama-zijn. Ik geniet enorm van mijn meiden. Ik weet echter ook dat ik een stukken leukere moeder ben als ik tijd neem om dingen te doen waar ik van oplaad en waar ik ook heel blij van word. En dat kan bijvoorbeeld betekenen: les geven, naar de sauna, afspreken met een vriendin, masseren of massage ontvangen, een lekker boek lezen of een lange wandeling in de natuur. O ja en een fijn yogaweekend of juist samen met mijn partner lekker weg.

Het mooie is, mijn kinderen zijn als ik terug ben ontzettend blij om mij weer te zien. En mijn partner vindt het ook prachtig om mij enthousiast te vertellen wat hij met de kinderen beleefd heeft. Of de grootouders. En wie ben ik dan om hen dat te ontnemen? Uiteindelijk hebben kinderen vooral liefde & oprecht aandacht nodig. En dat kan je als ouder vooral bieden als je ECHT goed voor jezelf zorgt, zonder angst om iets te missen.

Plannen zijn er om los te laten

Pffff had je allemaal plannen gemaakt… Loopt het helemaal anders. Omdat je kind plotseling ziek is. Omdat je bus niet rijdt of je auto stuk is. “Grrrr… het gaat ook nooit zoals ik wil!!!” Of????

Terwijl de jongste een tukje doet en mijn oudste (vandaag nog ziek thuis) boven heeeeele verhalen tegen haar knuffels houdt, schrijf ik beneden onder genot van een flinke sloot thee deze blog. Een andere blog als ik maandagavond geschreven zou hebben. Toen ik van plan was om te bloggen, maar de realiteit er anders uit zag. Wellicht las je het al op mijn Instagram.

Want juist die maandagavond inspireerde me tot deze blog. Want je kent het misschien wel. Of je nou ouder bent of (nog) niet. Je maakt plannen en vervolgens loopt het helemaal anders. Hoe ga jij daar mee om? Word je boos of gefrustreerd? Voel je je spierspanning toenemen in je schouders & nek. Krijg je hoofdpijn? Bemerk je een bepaalde rusteloosheid of gevoel van machteloosheid. Of accepteer jij het voor wat het is, haal je je schouders op en denk je er verder niet bij na. Hoe je reageert, hangt uiteindelijk helemaal af van de gedachtes die je over de situatie hebt.

Ik had maandag overdag oppas voor de kinderen. Had overdag veel gedaan wat in het weekend was blijven liggen en had me heel erg verheugd om maandagavond te gaan bloggen en aan mijn website te werken. De inspiratie tintelde in mijn hele lijf! Echter mijn jongste dochter wilde alleen in mama’s armen verstrengeld gaan slapen en liever eigenlijk helemaal niet. Veel boeren gaf al aan dat er wat borrelde in haar lijfje.

Ik ging met haar liggen. In eerste instantie voelde ik frustratie. Had ik inspiratie en ja hoor kon ik niet lekker aan de gang. Grrrrr…. Ik voelde ogenblikkelijk een verhoogde spierspanning. Voelde hoe mijn kaken op elkaar klemden. Ik voelde ook het gewicht van mijn dochtertje op me. Hoe ze langzaam ontspande terwijl ik liedjes zong, zachtjes tegen haar praatte. En ik merkte dat ik zelf rustiger en rustiger ging ademen. Ik spande mijn schouders en nek bewust meer aan en liet toen weer los. En herhaalde dat een aantal keer. De spanning in mijn lijf werd minder.

Ik voelde me dankbaar dat mijn dochter zo dichtbij me wilde zijn en dankbaar dat zij mij gelijk spiegelde. Wat een vertrouwen bij haar! Mama is er altijd voor mij en bij haar kan ik ontspannen. Mijn gedachtes “ik heb te weinig tijd en help straks ben ik mijn inspiratie kwijt” zorgden ervoor dat ik spanning op voelde bouwen in mijn lijf en frustratie voelde. Op het moment dat ik mijn gedachtes los kon laten, kon ik genieten van de nabijheid van mijn dochter. Wetende dat deze tijd ook weer voorbij gaat. Dochterlief viel heerlijk in slaap. Om later inderdaad ziek te blijken. Een uitgebreid verslag van die nacht zal ik je besparen 😉

Het inzicht wat het mij bracht. Ik mag vertrouwen dat inspiratie mij weer vindt op een moment dat ik wel tijd heb om achter mijn laptop te kruipen. En daarvan lees jij nu het bewijs.