Mama is boos!

Mama is boos.
Heel boos. 
Niet op jou, wel heel boos en ik moet even naar boven. 

Ik loog het was geen boosheid meer. 
Het was alles verterende woede die raasde door mijn aderen.
Als een demon die me overnam. 

Ik probeerde keihard met een deur te slaan, die werkte niet mee.
G*dver

Ik stampte op de grond
Schreeuwde een oerkreet diep uit mijn bekken.
En ik beukte met alles wat ik in me had met mijn vuisten op een matras.
Tot ik niet meer kon. 
Tot ik moest huilen.
Diep huilen.
Uitgeput op die geslagen matras lag. 

Waar woede en diep verdriet 
Plaats maakten voor rust
En een diepe vermoeidheid

Met de wetenschap
There’s more to come. 

Mijn dochter was onder de indruk. 
Wauw mama, jij kan wel hard gillen en stampen zeg. 
Ja, mama heeft ook even flink op een matras geslagen. 
Oh, mama hielp dat?
Ja lieverd dat was even heel fijn. 

Ik ben heel boos op de wereld lieverd.
Boos dat ik veel van mijn werk niet mag doen nu. 
Ik vind het STOM! 
Ben je boos op de kikkerbillen mama?
Ja lieverd, op de kikkerbillen.
(Want zo noemen we de maatregelen rondom tante Corrie in dit huis tegenwoordig)

Die avond breng ik dochterlief naar bed. 
Mama? 
Ja schat. 
Ik heb een vervelend gevoel van binnen.
Wat voel je dan? 
Een gevoel in mijn buik. 
Ik hoef niet te spugen en toch voelt het een beetje zo. Ik ben niet ziek. 
Wat vervelend. Wat zou helpen?

Mama, mag ik ook op jouw matras slaan?

Nee schat we gaan nu niet meer je kamer uit. 
Zullen we wat anders doen?
Met glinsterende ogen, JA!
Ik begin op en neer te springen in haar kamer. 
Gek te dansen. 
Ze doet het met weinig overtuiging na. 
Dit helpt niet mama.

Okay. Ga maar liggen in je bed dan. 
Maar mahaaaaaaam, ik kan zo niet slaaaaahaaapen. 
Heee, houd eens op. Ik wilde nog iets anders met je proberen.
Ben je er klaar voor? 
Dochter knikt. 
Ga maar met je armen en je benen slaan op je matras terwijl je ligt. 
Heeeeeel hard, zo hard als je kan. 
Mijn dochter gaat los. Mept als een malle. 
En ze begint later heerlijk te giechelen. 
“Mama, dit is leuk!!!!” 

Ze gaat door tot ze moe is. 
En? Helpt dit lieverd?
Ja mama, ik ben alleen wel heel druk ook nu. 
Met een glimlach strijk ik met mijn handen over haar hoofd, over haar lijf. 
Mama, dit helpt niet. 
(Al gapend… yup ook mijn zesjarige is een lekkere tijdrekker…)

O echt? 

Ik begin haar te kriebelen door haar haren. 
Jaaa mama, dit is fijn.
Goed zo.
En nou lekker slapen he?! 
Kus, kroel.
Licht uit…

Mama….. ik moet weer naar het toilet. 
Ga je mee?

Foto: Andrey Zvyagintsev via Unsplash

Wie denk je wel niet wie je bent!

Wie denk je wel niet wie je bent!

Ook al wordt dit meestal vol frustratie , ongeloof of boosheid geroepen wanneer iemand zich gedraagt op een manier die de ander niet oké vindt: in essentie is het een hele interessante vraag.

Want ja wie denk jij eigenlijk te zijn? Want hetgeen je denkt te zijn, zo gedraag je je ook. Ik gebruik de oneliner: “100% jezelf zijn” best vaak. Maar die bedoel ik wellicht anders dan je denkt. Het laatste wat ik namelijk aan wil moedigen is, 100% zijn wie je DENKT te zijn.

Wie je denkt te zijn is namelijk verre van wie je daadwerkelijk bent. Je zelfbeeld is ontstaan aan de hand van je opvoeding, wat je hebt ervaren, welk gedrag je hebt geobserveerd, hoe er op je gereageerd is en wat er herhaaldelijk tegen je is gezegd. Wat je bent gaan geloven over jezelf. Dit alles bij elkaar is als het ware het programma geworden waar jij “op draait”.

Wie je werkelijk bent ligt buiten die lagen van programmering. Met een ongelofelijk potentieel. Met jouw authentieke geluid, talenten en energie. Je BENT letterlijk potentieel.

Dus wie je denk je wel niet dat je bent?

Het zou vanaf vandaag zomaar kunnen veranderen.

Beeld: Fakurian Design via Unsplash

De ruimte die NEE geeft

Je kon vorige keer een blog lezen over JA zeggen tegen jezelf. Aan JA zeggen is onlosmakelijk “nee-zeggen” verbonden. Want overal ja tegen zeggen is een recept voor ellende. Bij Ja zeggen mag je dus echt voelen of iets voor jou is en dus onderscheiden. En daarnaast: Om ja te kunnen zeggen tegen jezelf, heb je ook nodig dat je bewust NEE zegt tegen wat jou niet dient.

Het is goed mogelijk dat er heel veel is waar jij intrinsiek blij van wordt. Zeker als je een brede interesse hebt. Dat is op zichzelfstaand een prachtig iets, maar het kan evenzogoed een valkuil worden. Want als je ALLES wil doen, dan loop je op een gegeven moment achter je eigen staart aan te rennen. En is hetgeen wat jou potentieel zo heerlijk kan voeden iets geworden wat je uitput. En yup deze valkuil is voor mij een herkenbare ;-). Ik mag in het moment echt voelen of iets in het moment ook echt voedend is voor me. Anders ga ik als een kip zonder kop dingen doend door het leven.

Als het gaat om NEE zeggen tegen wat je niet dient, dan kun je denken aan: Als jij weet dat je heel blij wordt van elke dag buiten zijn en je bent ‘s avonds nog niet buiten geweest, dan sta je voor een keuze. Voel je dat naar buiten gaan voedend is voor je? Dan betekent dat wellicht NEE zeggen tegen op de bank hangen en Netflix kijken.

Wil je graag mediteren en doe je dat het liefst ‘s morgens? Dan betekent dat NEE zeggen tegen nog even langer doorslapen maar het ook daadwerkelijk doen voor je de rest van je dag in gaat.
Als je slaap belangrijk voor je is, kan het een goed idee zijn om tot een uur voor je gaat slapen, niet meer op schermen te kijken zoals je telefoon of de televisie. Om de input te verminderen en dus in te zetten op meer rust in je hoofd.

Heb je echt tijd nodig voor jezelf en vraagt een ander iets voor je te doen. Hoe zorgzaam je ook bent, het betekent dat je NEE mag zeggen tegen de ander. En daarmee JA tegen jezelf. En stiekem… ook tegen de ander. Want eerlijk? Iemand die goed voor zichzelf zorgt, vaak genoeg nee zegt (grenzen aangeven) is stiekem ook iemand die op langere termijn meer te geven heeft. EN.. door zelf vaker nee te zeggen, zou je een ander wellicht zomaar kunnen inspireren om ook goed voor zichzelf te zorgen.

EN als jij JA zegt, dan is het ook echt een JA. Vanuit je tenen.

foto: Surface via Unsplash

De angst voor onzekerheid

Ik had vandaag de dag voor mezelf. En er stond nogal wat op mijn to-do-list.
Zo jeukten mijn handen om te gaan tikken achter mijn laptop. Om administratie af te handelen, om een mail te sturen aan mijn klanten en om te schrijven.
Mijn innerlijke stem riep me echter om naar buiten te gaan. En ik weet inmiddels dat ik dat soort seintjes maar beter serieus kan nemen.

Dus zo gauw mijn kinderen naar opa en oma vertrokken waren, wandelde ik de natuur in. Met de wind door mijn haren. De frequentie van wat ik wilde delen al voelend, maar ook bewust dat de woorden mij nog niet gevonden hadden.

Ik kreeg een berichtje binnen van een bekende van me. En haar woorden troffen me, resoneerden. “Het is de angst voor onzekerheid….” Daar waren de woorden. De woorden waar het om ging. En wandelend in de natuur werd me dat nog duidelijker. Want daar liep ik dan. Op een glibberend, modderig pad waar ik helemaal in wegzakte en waar ik alle zeilen bij mocht zetten om niet onderuit te glijden. En toen zag ik een paar prachtige bomen rechts van mij. De mooiste kleuren en ik voelde me geroepen om daar naar toe te gaan. De zon scheen er prachtig door heen.

Mijn ziel riep me: “ga daar heen!!” En ik liep er vol nieuwsgierigheid heen. Daar kon ik veel makkelijker lopen. En ik zag wonderlijke bomen. Oud hout waar recht omhoog takken uit omhoog schoten die er nieuw en jeugdig uitzagen. De mooiste kleuren mos. De zon legde er een betoverende gloed overheen. En toch.. zo vol verwondering voelde ik ook angst toen ik me opeens bedacht dat ik in dit stuk van het natuurgebied de weg niet wist. Ik ga wel vaker van de gebaande paden af, doch dit was helemaal nieuw. Onbekend. Ik kon er niet doorheen kijken.

En toen moest ik opeens glimlachen. Moest weer denken aan de woorden: “het is de angst voor de onzekerheid…” Hier bevond ik me dan op onbekend terrein. En het leverde me zoveel verwondering op. Ik nam waar op een manier die ik op het gebaande pad niet waarnam. Dat had ik gemist als ik dit avontuur niet aangegaan was. Als ik niet “onbekend terrein” had betreden. En met die ontspanning werd mijn oog naar een bepaald punt getrokken. En ik liep die kant op. Binnen no time was ik terug op het pad wat ik kende.

Ja.. onzekerheid, het onbekende kan ontzettend angstig zijn. Dat komt vooral door onze gedachten dat we wellicht verdwalen of iets kwijtraken. Als we ons laten leiden door die angst missen we echter zoveel schoonheid, verwondering en de mogelijkheid om onze waarneming en blik te verruimen.

En let’s face it. Op het gebaande pad, kun je net zo goed keihard op je bek gaan….

© Leonie van Oost – 3 januari 2021

foto: Adrien Tutin via Unsplash

Wat is geluk?

Geluk
Wat is geluk voor jou?
Is het iets waar je naar toe werkt?
Iets waar je naar verlangt, naar streeft?

Hoe voelt geluk dan?
Kun je het vangen, kun je het aaien.
Kun je het proeven, ruiken. 

Heeft geluk regels. 
Is het verbonden aan een plek. 
Moet je er iets voor bereikt hebben?


Of is geluk hier en nu?
Geluk in het moment van ZIJN. 
Met je voeten op de grond. 
Je tenen in een stroom water, voeten bungelend over de steiger. 
Terwijl je vanmorgen lukraak kleding uit de kast graaide. 
Omdat je niet kon wachten om de zon op je huid te voelen. 
De lucht van gras en bomen op te snuiven.
En de vogels horen zingen. 
Terwijl je diep in en uit ademt en je diep gelukkig voelt. 

Kun je gelukkig zijn. 
Op de bank, met een warm dekentje over je heen.
Terwijl het buiten regent. 
Windkracht tien. 
Je een snotneus hebt en een zeer hoofd. 
Met een zacht bed in handbereik.
Waar je omhelsd kunt worden door omhullende dekens.

Kan het geluk zijn in een warm kopje koffie, met een rest schuimlaag op je lippen.
Kan het huizen in een ademhaling diep naar je buik. 
In een dikke knuffel die je deelt met een andere ziel. 

Kan je haar ervaren in de aanblik van de lucht en vliegende vogels.
In de stilte voor de storm. 
In de rust van je wezen, diep van binnen. 

Is geluk voor het grijpen en ongrijpbaar. 
Opdat wij haar zijn en ervaren. NU.
Zonder voorwaarden anders dan bereid zijn.

© Leonie van Oost – 2 januari 2022

Foto: Andrew Bui via Unsplash

Weerstand: je vriend of je vijand?

Het was een overwinning voor me.
Sinds tante C haar intrede deed was ik niet meer geweest. Ook al verlangde ik er al eerder naar. Ik stelde het maar uit.

Jaaaaaren terug woonde ik bijna in de sportschool. Verslaafd. Tot burn out me een halt toeriep. Toen was ik er nog veel, maar veranderde de intentie van mijn bezoekjes.

Sporten draaide niet langer om “ik ben niet goed genoeg, ik moet slanker zijn”.
Nu ging het over gezondheid, goed voor mezelf zorgen & vooral mijn grenzen leren kennen. Los van alle gezelligheid op de sportschool. Ook belangrijk 😄.

Na lockdown 2 was er weerstand om weer te gaan sporten. EN oordeel op het uitstelgedrag. “Lui wijf” riep mijn innerbitch me toe.
Ah ja.. hallo lui wijf van me. Hallo innerbitch.

Stiekem weet ik het wel. Ik vind het spannend. Ga ik geconfronteerd worden met een slechte conditie? Met fitgirls? Ga ik mezelf daardoor gek laten maken? Ga ik mijn grenzen bewaken of ga ik er over heen?

Weerstand is okay al voelt het soms (lees vaak) rondom k*t.
De vraag is: ga je jezelf martelen of ben je liefdevol naar jezelf? Eerlijk over waar je NU staat en met respect voor jezelf en je grenzen.

Vanmorgen was het zover. Tijd om naar de sportschool te gaan.
Liters lui zweet kwijt.
Ik heb keurig mijn grenzen bewaakt EN mezelf uitgedaagd.
Genoeg fitgirls en fitboys gespott. Damn they look good! 
En ik zag nog meer oudere mensen die bewegen. Mensen die me herinneren aan mijn wens: fit zijn voor mijn leven. Nu en later.

PS
En dank je wel jongeman voor je hilarische uitlating naar een oudere dame die liet weten dat ze haar prikken had gezet. “O nou, dan kunnen we zo ook even knuffelen”.

Ja laten we knuffelen.
Ook heel goed voor je!

Photo by Risen Wangon Unsplash

Een ode aan lummelen!

“Sta jij jezelf ook wel eens toe om te lummelen?” vroeg ze me. En eerlijk, ik heb echt geen flauw idee meer wat ik daar op geantwoord heb. Wat ik wel weet, is dat ik dat niet deed. Feitelijk had ik geen idee hoe ik dat dan doen moest. Want eerlijk gezegd voel ik al gauw een soort druk van binnen om “wat nuttigs te gaan doen”. Lummelen stond toch wel een beetje gelijk aan “mijn tijd verdoen”. Maar, ik ben ook een type wat graag de ervaring aangaat.

Als gevolg van deze vraag ging ik dus bewust op de momenten dat ik even niet voor de kinderen zorgde, meer dingen voor mezelf doen. Lekker onder de douche. Een fijn boek lezen, een serie kijken. Mediteren. Afspreken met een vriendin, even wandelen. En jawel, ook op social media scrollen.

Tja, laat het zo zeggen, het maakte al dat ik wel iets meer rust vond, maar er was nog voldoende onrust. Ik werd enorm geconfronteerd met wat ik niet kon. Mijn optimale manier van ZEN was lesgeven in Pilates of masseren. Dat kon toen echter niet, mijn lijf stond het niet toe. Ook zelf Yoga of Pilates doen, was nog geen optie.

Inmiddels zijn we weer wat jaren later. En het begrip “lummelen” komt steeds weer op mijn pad. En nu hoorde ik een andere versie via House of Deeprelax. Ik interpreteer hem als: “je hersenen rust gunnen”. Kortom: geen inspirerende boeken lezen, niet studeren, geen social media, offline, geen tv. En ook: niet heftig sporten. Wel: voor je uit staren, gewoon een beetje zitten of liggen, mediteren zonder je best te doen, yoga nidra, wandelen, creatief bezig zijn, iets lekkers te eten maken voor jezelf, een kast opruimen etc. Basicly, gewoon doen waar je in het moment behoefte aan hebt. Maar dan wel zonder je hersenen of lichaam teveel te prikkelen.

Deze ging ik ook eens uitproberen. Al was het maar omdat ik sinds mijn hersenschudding + whiplash van vorig jaar ervaren heb, hoeveel prikkels schermen geven. Oh man, wat een ander gevoel is deze manier van lummelen! Wat een rust in mijn hoofd! En wat een ruimte. Ik vond het zo heerlijk, dat ik gelijk weer een moment prikte!

En toen was de dag daar, waar lummelen in mijn agenda stond. In de middag, om ‘s morgens eerst te gaan werken.
Maar.. ik werd die ochtend wakker na een vooral doorwaakte nacht. Met hoofdpijn, melancholische stemming en al.

Tja… planningen zijn er om van af te wijken is tegenwoordig mijn adagio. Dus ik besloot mijn ochtend tot lummelmoment te maken. Even een bak koffie doen bij mijn ouders waar mijn jongste ging spelen. Een lange wandeling met deels een wandelmeditatie. Thuis lekker mijn voeten in een voetenbadje. Lekkere bak thee, cherrytomaatjes en noten. Heerlijke muziek aan. En… een visionboard maken met een heerlijk ontspannen feeling. Lekker knippen en plakken. Voetjes onteelten, insmeren. Nagels lakken. En een lekkere lunch maken.

Deze dame voelde zich weer herboren. En ik was die middag hartstikke productief!

Met enorme wallen.
Dat dan wel 😉

Dat ik zo productief was, is eigenlijk niet zo vreemd. Want uit eindelijk, geeft rust voor je brein enorm veel ruimte. Ruimte voor creativiteit. Ruimte om controle los te laten. Ruimte voor inspiratie.

Lummelen gaat een vast onderdeel van mijn weekroutine worden kan ik je alvast vertellen. I absolutely love it <3

Vertel eens:
Wat is voor jou lummelen?
Doe je het wel eens?
En zo ja, wat levert het je op?

With love,
Leonie

Photo by Liam Simpson on Unsplash

Vevurius, Vevurius, koning van Tenturius

Vevurius, vevurius
Koning van Tenturius

Tenturius 
Een vrij kaal schiereiland in een zee met schuim
Een landtong uitgestrekt in zee
Hard, scherp afgetekend bruin geel ten opzichte van de grijsblauwe zee
Een vuurtoren daar
Baken van licht

Maar vooral een waarschuwing voor de zeevaarders
Kom niet te dichtbij
De puntige punt van het land zal je doorboren
Een stalen neus als op de laars die Italië heet.

Vevurius lijkt een heetgebakerd mannetje
Met een zwarte snor
Mager, tanig en klein van stuk
Zo verschijnt hij af en toe
Om dan weer te verdwijnen in de misten
Als ware het een spookbeeld

Maar vooral is Vevurius een force of nature
Die Tenturius regeert
Die een ieder de stuipen op het lijf jaagt
Zodat er niets of niemand leeft

Vevurius pakt de ruimte
Verzengend
Mysterieus en onzichtbaar
Beklemmend
Heel aanwezig

Op een dag voer er een boot
Met tien opvarenden
Ze meerden aan en liepen vol verwondering dit merkwaardige eiland op.
Vevurius was woest
Buiten zinnen

Het land schudde
De zee kolkte
Striemende regen geselde de tien
Die een grot vonden

Ze maakten een vuur
Warmden de handen en één van hen pakte een gitaar
Ze zongen samen
Terwijl ze dankbaar waren voor de beschutting
En het geluk dat het regende
Zo hadden ze deze plek gevonden
Ze omarmden elkaar
Vertelden elkaar hoe ze elkaar liefhadden
En gingen vredig slapen

Vevurius was woest
Hij zinde op wraak
Hij liet het vuur in de grot heel hoog oplaaien
tot een vlammenzee met puntige tongen
De tien vluchtten uit de grot
En zagen het vuur verspreiden.
Ook uit de grot
Ze bekeken het schouwspel met de gloed van het vuur in de ogen.

Ze zeiden tegen elkaar
Wat mooi dat we dit mogen aanschouwen
Alles wat in as komt
Geeft ruimte om weer te herrijzen
En dankbaar zegenden ze de grond
Spontaan verdween het vuur en begonnen de meest prachtige planten te groeien.
Onder het liefdevolle oog van de tien

Vevurius was furieus
En liet een storm opsteken
Zo fel dat al het stof ronddwarrelde
Niets konden ze nog zien.
De tien liepen met sjaals voor de gezichten naar elkaar toe.
Ze maakten een kring en liepen allemaal naar het midden in een grote omhelzing.
Schuilden bij elkaar.

Vevurius was verbluft en razend
Wat gebeurde hier. 
Hij duwde als een onzichtbare kracht de Tien naar de boot 
Het moest nu maar eens afgelopen zijn.

Hij herrees als een grote boze man bij de oever.
Zijn ogen spuwden vuur.
Zijn lijf koud als ijs.
Hij siste als een slang dat ze nu moesten gaan.

Wat Vevurius niet aan zag komen gebeurde. 
Ontroerd liep eentje van hen naar hem toe.
Dank je wel voor de prachtige tijd hier.
De rest volgde. 
Ze omarmden Vevurius
Met tranen op hun wangen
En liefde in hun hart
Vrij van angst 

“Ik hou van je” klonk het uit tien monden
Met een groot dank je wel
Vevurius slonk en zijn hart werd warm
Hij voelde haar bonken in zijn borst
Zijn huid begon licht te geven
En hij straalde als de zon

Vevurius viel huilend op zijn knieën.
Zijn tranen werden opgenomen door de droge grond. 
Tenturius schudde en overal groeiden nu bomen, bloemen, gras en planten.

Vogels zongen, kinderen en herten dartelden door het gras.
Er klonk gezang uit vele kelen van mensen die uit het niets leken te verschijnen.
Er was weer LEVEN
Een waar paradijs.

Vevurius was vol liefde en zorgzaam voor iedereen.
De tien gingen weer aan land.
Thuis en welkom
En ze stonden Vevurius bij
Vevurius de koning van Tenturius

Ergens in de rotsen liet hij de volgende tekst uitbeitelen.
Als herinnering aan de tijd die was.

“We mogen LEVEN
In woeste zeëen
Op uitgewoond land
Met liefde in ons hart
Onvoorwaardelijk
En in dankbaarheid voor al er is
Is alles omkeerbaar
Liefde regeert 
In alle tijden
Als controledwang (angst) in het licht wordt gezet
Wordt alles vruchtbaar
Een nieuwe wereld
Is zo gemaakt
Op dat we mogen herinneren wie we werkelijk zijn”

©Leonie van Oost – 2021

OVER DE HERKOMST VAN DIT VERHAAL

Vevurius, vevurius, koning van Tenturius. Als een liedje in mijn hoofd klonk het toen ik 17 maart 2021 wakker werd. Geen idee waarom, hoezo. Ik besloot daar verder ook niet bezig te gaan. Wel schreef ik die zin op. En liet toen de tekst uit mijn vingers vloeien.

En zo transformeerde een wonderlijk zinnetje in een even wonderlijk verhaal. Het verhaal wat je net las.

With so much love,

Leonie van Oost

Photo by Almos Bechtold on Unsplash

Ga NU offline!

“Ja, ik moest toch maar eens offline gaan. Ik hang al weer veel te lang rond op insta. Maar eh ja, ik kom hier vaak voor inspiratie.”

Ik snap haar. Ik heb mezelf dit ook zo vaak wijsgemaakt. 

Uren en uren online rondgehangen.

En ja ik ontving heus inspiratie. Alleen ik kon er uiteindelijk vaak niets mee. Want het was niet voor mij. Het resulteerde vooral in een druk hoofd. Herkenbaar voor je? 

Human Design maakte voor mij inzichtelijk dat mijn open kruin al die input heerlijk vindt. En dat juist regelmatig die input vermijden heel prettig is. Om gewoon weer rust te hebben in dat hoofd. Want het is best wel een overload om continu te willen reageren. En rust geeft ruimte om achterover te leunen en vanzelf te  voelen wat voor mij is en wat niet. Niet voor niets ontvang je de meest briljante ideeën juist als je ontspant.

Want inspiratie is overal. In een wandeling in de natuur. In een gesprek met vriendinnen. Een toevallige voorbijganger die een telefoongesprek voert en waar je flarden van opvangt. Een boek.

But choose wisely wat je consumeert.

Ook de chinese geneeskunde zegt iets boeiends over online zijn. Je ogen worden hiermee belast en je moet continu kiezen. Waar klik ik op, waarop niet. Ongemerkt he, maar steeds kiezen dus. 

Vanuit de westerse geneeskunde weten we al dat je ogen baat hebben bij ver zien. En dat veel lezen en dingen van dichtbij bekijken een grote aanslag is op je ogen. Daarom is buiten zijn en daar spelen en wandelen ook zo goed voor je.

Bottom line: ga eens wat vaker offline

Dat levert je veel op. Namelijk:

-meer rust in je hoofd

-minder keuzestress

-gezondere ogen

-en als je dan ook naar buiten gaat, meer vitamine D en dat is weer goed voor je immuunsysteem

With love,

Leonie

Photo by Drew Graham on Unsplash

Wat mij wakker maakte…

Ik was al vroeg wakker vanmorgen. En het werd me na een tijdje wel duidelijk dat de slaap me niet meer ging vinden als ik mijn inspiratie niet even zou laten stromen. 

Dus hier zit ik op een hele vroege zondagmorgen een blog te tikken… 

Morgen is een bijzondere dag. Want het is niet zomaar een maandag. Morgen is het midwinter of Yule zoals het vroeger ook vaak aangeduid werd. Het is het begin van weer kortere nachten en langere dagen.
En ook laat de naam je iets anders vermoeden: het is niet het midden van de winter, maar officieel het begin. 
Er wordt gedacht dat de lichtjes die zo bij deze tijd horen een aanmoediging zijn voor de zon om weer te gaan schijnen. 

Ik wil je vooral aanmoedigen om je eigen licht te laten schijnen en naar binnen te gaan. Trouw te zijn aan jezelf. Jezelf te voeden met wat je nodig hebt. 
Vanuit de Chinese geneeskunde bezien is de winter bij uitstek de tijd om naar binnen te keren en ruimte te maken voor de groei van de lente die daarna weer aan breekt.
Houdt je energie vooral in beweging zodat je niet bevriest. En dan heb ik het niet alleen over de temperatuur, maar ook in de spreekwoordelijke zin. Want ‘bevriezen’ doen we ook van angst. 
Angst is de emotie die hoort bij het water element wat in de winter centraal staat. Water wat stroomt geeft flow en vindt haar weg zelfs door stenen heen. Bevriest het, dan kan er angst ontstaan en ook andere blokkades die onze gezondheid beïnvloeden. 

Angst hangt momenteel veel in de lucht en wordt ook enorm gevoed als je veel naar het nieuws kijkt bijvoorbeeld. We hebben tenslotte te maken met Covid en alle maatregelen. Laat je niet meesleuren in angst, daar heeft niemand wat aan. 

Zorg vooral goed voor jezelf lieve jij.

Morgen is een extra mooie dag om even echt met jezelf door te brengen. Want behalve midwinter is er kosmisch ook iets bijzonders aan de hand. Morgen staan Jupiter & Saturnus in één lijn en staan ze heel dichtbij elkaar. De laatste keer dat dit gebeurde is zo’n 400 jaar geleden. Niet zomaar iets dus. Het is niet onwaarschijnlijk dat je hier iets van gaat merken, wetende dat dit twee behoorlijk grote en krachtige planeten zijn. 

Je vindt op internet vele verhalen over 21 december 2020. Wellicht heb je er iets over gelezen. Er wordt vooral gesproken over het begin van een nieuwe tijd, De Aquariustijd. Wat dit betekent, daar zijn vele meningen over. Ook worden er op vele plekken online gezamenlijke meditaties gefaciliteerd. Zowel betaald als gratis.

Eerlijk.. ik ben vrij snel gestopt met lezen. Ik houd het graag bij mezelf. En zie het als een uitnodiging om vooral dicht bij mezelf te blijven. Goed voor mezelf te zorgen. Ik ga wandelen in de natuur. Ik ga mediteren. En ook werken, want daar word ik ook gigablij van.  

Voel vooral waar jij te toe geroepen voelt. Immers je eigen-wijsheid is immer je beste raadgever!

With so much love, 
Leonie 

Photo by Jeremy Thomason Unsplash

PS Ik duik nog even terug in bed 😉
CADEAUTJE
Ik heb in soundcloud ook een nieuwe meditatie/visualisatie voor je klaargezet. Een meditatie om in de frequentie van liefde te stappen en je licht aan te zetten.
Vond ik wel een mooie voor de maand december, wat jij?
Veel plezier ermee!