Als ik moeder ben ga ik het heeeeeeel anders doen als mijn moeder.

Als je (inmiddels) moeder bent, herken je het vast wel. Alle ideeën die je had van het moederschap vooraf. Jij zou het heel anders gaan doen dan je eigen moeder. Bijvoorbeeld nooit zeggen op de vraag “waarom?” “Omdat ik het zeg!!”. Nou Newsflash. Dat is er eentje die echt al uit mijn mond is gekomen. Na vijf keer rustig uitleggen en/of twee doorwaakte nachten ben je gewoon echt wat minder “pedagogisch verantwoord” aan het opvoeden.

Maar zo zijn er meer dingen. Bijvoorbeeld of je wel of niet borstvoeding gaat geven. Ik zei vroeger altijd: “Hell no! ” Eenmaal zwanger dacht ik daar HEEEEEL anders over en heb ik trots zo lang als het kon gevoed. Ja ook op openbare plekken waar ik heel scheef aangekeken werd met een kind van 15 maanden aan de borst.

Op stip op nummer 1 is echter het idee dat je leven min of meer hetzelfde door zou gaan als je eenmaal moeder bent. Met één kind veranderde er al veel. Maar met twee kinderen veranderde mijn wereld 180 graden. Had ik nooit bedacht! Ik was een vrouw die had bedacht mijn kinderen twee dagen naar de opvang te brengen. Parttime te werken en een druk sociaal leven te onderhouden. Het was dat de grootouders van beide zijden graag allebei een dag wilden oppassen, anders had ik ze nooit naar de kinderopvang kunnen brengen. Het voelde gewoon niet juist. En mijn kind uit logeren brengen? Daar heb ik mee gewacht tot het “juist” voelde.

Kortom, het is prachtig om allemaal ideeën en plannen te hebben. Maar pin jezelf er niet geheel op vast. Want de realiteit kan totaal anders blijken te zijn. En weet je: dat is okay!

Uiteindelijk is moederschap bij uitstek iets wat je niet “vanuit je hoofd doet” of volgens de regels zoals het heurt. Volg vooral je eigen intuïtie. Kies voor wat voor jou juist voelt.

Laat je niet gek maken door mensen om je heen met (goedbedoelde) adviezen. Volg je eigen kompas. Want jij en alleen JIJ bent baas over je eigen leven en hoe jij dat indeelt.

En ben je soms gewoon hondsmoe en heb je gewoon even geen idee hoe, wat, waarom? Het is okay lieve mama. Ik weet dat je het gevoel hebt dat “je maar wat doet”. Denk vooral niet dat het gras elders groener is. Want uit eindelijk doen we allemaal maar wat we denken dat goed is. En soms sla je de plank mis. En ook dat is okay. Be kind to yourself. Je verdient het.

photocredits: Anna Hecker via Unsplash

Een ode aan lummelen!

“Sta jij jezelf ook wel eens toe om te lummelen?” vroeg ze me. En eerlijk, ik heb echt geen flauw idee meer wat ik daar op geantwoord heb. Wat ik wel weet, is dat ik dat niet deed. Feitelijk had ik geen idee hoe ik dat dan doen moest. Want eerlijk gezegd voel ik al gauw een soort druk van binnen om “wat nuttigs te gaan doen”. Lummelen stond toch wel een beetje gelijk aan “mijn tijd verdoen”. Maar, ik ben ook een type wat graag de ervaring aangaat.

Als gevolg van deze vraag ging ik dus bewust op de momenten dat ik even niet voor de kinderen zorgde, meer dingen voor mezelf doen. Lekker onder de douche. Een fijn boek lezen, een serie kijken. Mediteren. Afspreken met een vriendin, even wandelen. En jawel, ook op social media scrollen.

Tja, laat het zo zeggen, het maakte al dat ik wel iets meer rust vond, maar er was nog voldoende onrust. Ik werd enorm geconfronteerd met wat ik niet kon. Mijn optimale manier van ZEN was lesgeven in Pilates of masseren. Dat kon toen echter niet, mijn lijf stond het niet toe. Ook zelf Yoga of Pilates doen, was nog geen optie.

Inmiddels zijn we weer wat jaren later. En het begrip “lummelen” komt steeds weer op mijn pad. En nu hoorde ik een andere versie via House of Deeprelax. Ik interpreteer hem als: “je hersenen rust gunnen”. Kortom: geen inspirerende boeken lezen, niet studeren, geen social media, offline, geen tv. En ook: niet heftig sporten. Wel: voor je uit staren, gewoon een beetje zitten of liggen, mediteren zonder je best te doen, yoga nidra, wandelen, creatief bezig zijn, iets lekkers te eten maken voor jezelf, een kast opruimen etc. Basicly, gewoon doen waar je in het moment behoefte aan hebt. Maar dan wel zonder je hersenen of lichaam teveel te prikkelen.

Deze ging ik ook eens uitproberen. Al was het maar omdat ik sinds mijn hersenschudding + whiplash van vorig jaar ervaren heb, hoeveel prikkels schermen geven. Oh man, wat een ander gevoel is deze manier van lummelen! Wat een rust in mijn hoofd! En wat een ruimte. Ik vond het zo heerlijk, dat ik gelijk weer een moment prikte!

En toen was de dag daar, waar lummelen in mijn agenda stond. In de middag, om ‘s morgens eerst te gaan werken.
Maar.. ik werd die ochtend wakker na een vooral doorwaakte nacht. Met hoofdpijn, melancholische stemming en al.

Tja… planningen zijn er om van af te wijken is tegenwoordig mijn adagio. Dus ik besloot mijn ochtend tot lummelmoment te maken. Even een bak koffie doen bij mijn ouders waar mijn jongste ging spelen. Een lange wandeling met deels een wandelmeditatie. Thuis lekker mijn voeten in een voetenbadje. Lekkere bak thee, cherrytomaatjes en noten. Heerlijke muziek aan. En… een visionboard maken met een heerlijk ontspannen feeling. Lekker knippen en plakken. Voetjes onteelten, insmeren. Nagels lakken. En een lekkere lunch maken.

Deze dame voelde zich weer herboren. En ik was die middag hartstikke productief!

Met enorme wallen.
Dat dan wel 😉

Dat ik zo productief was, is eigenlijk niet zo vreemd. Want uit eindelijk, geeft rust voor je brein enorm veel ruimte. Ruimte voor creativiteit. Ruimte om controle los te laten. Ruimte voor inspiratie.

Lummelen gaat een vast onderdeel van mijn weekroutine worden kan ik je alvast vertellen. I absolutely love it <3

Vertel eens:
Wat is voor jou lummelen?
Doe je het wel eens?
En zo ja, wat levert het je op?

With love,
Leonie

Photo by Liam Simpson on Unsplash

Ben ‘gewoon’ jezelf

Ben maar gewoon je zelf. Joh, je moet gewoon jezelf zijn.
Je hebt ze vast wel eens gehoord in deze of andere variaties. En hoewel jezelf zijn, natuurlijk helemaal prachtig is, is het ook best een heel vervelend advies. Want de vraag is: wie BEN je dan als je jezelf bent? Goede kans dat je dat niet echt (meer) weet.

Toen we opgroeiden hebben we allemaal genoeg gehoord over wie we zouden zijn of wie we zouden moeten zijn. Je moet luisteren, je moet je aan de regels houden. Hè waarom stel je toch altijd zoveel vragen. Waarom moet jij het nou altijd op je eigen manier doen? Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Wij doen het hier zo. Wat zullen de buren er we niet van denken als je…. Ja je moet rekenen leren. Zit niet steeds te kletsen. Wat heb jij nou aan? Je bent echt raar!!! Nou ja, je krijgt vast een idee van wat ik bedoel.

Zo vaak ongemerkt ben je je aan gaan passen. Dingen gaan doen op een manier die mogelijk niet eens echt passen bij wie jij ECHT bent, maar die je omgeving wel heel prettig vond. Of je bent dingen gaan geloven over jezelf die niet stroken met jouw ZIJN. En die je nu ongemerkt flink in de weg kunnen zitten. Dus hoezo Ben gewoon jezelf. HOE DAN?

Ironisch eigenlijk hè, want ik geloof dat we aardig puur hier in de wereld komen. Met een duidelijke purpose. Alleen kunnen we het dan nog niet uitdrukken. Zijn we nog hulpeloos want we kunnen nog niet goed zien, we kunnen niet praten, lopen, onszelf verzorgen. En tegen de tijd dat we dit wel kunnen, weten we niet meer welke keuzes ECHT juist zijn voor onszelf.

Toch kunnen we er wel iets moois mee. Want in het un-tanglen, het deconditioneren van onszelf kunnen we weer ontdekken wie we zijn. Onder die lagen die om ons heen zijn komen te liggen en waarin overtuigingen liggen die niet persé van ons zijn. We kunnen kiezen wat we wel meenemen en wat niet. En… we kunnen als we ons hiervan bewust zijn ook kiezen hoe we met onze kinderen omgaan. Om hen te zien voor wie ze zijn. Ze niet te conditioneren, maar vooral te begeleiden in deze wereld. Een wereld waar je je echt niet aan hoeft te conformeren, maar waar je echt je eigen pad in mag gaan.

Maar… pas op. Leg de lat ook vooral niet te hoog. Want kinderen zullen hoe dan ook geconditioneerd worden door hun omgeving. Ook door jou, ongemerkt en wanneer je gewoon een slechte dag hebt. En dat is okay. Want hoe dan ook gaan zij ontdekken wie zij zijn. Op hun unieke manier. Zoals jij dat ook doet. Ze zullen ontdekken wat niet bij hen past en wat hun goud is.

Be gentle with yourself. En geef jouw lessen weer door aan anderen door jawel: jezelf te zijn. Happy unpacking!

Photo by John Baker on Unsplash

Help/ Yessss mijn kind gaat weer naar school!

Vanmorgen gingen de eerste kinderen weer naar school toe, sinds de sluiting in verband met covid-19. Hoe is dat voor jou? Voel je weer meer vrijheid omdat je nu minder of geen kinderen om je heen hebt vandaag? Voel je angst of een beetje spanning? En in welke energie gingen de kinderen de deur uit vandaag? Gek hè het is bijna een soort eerste schooldag na de zomervakantie. Ware het niet dat er heel veel dingen toch anders zullen zijn.

Mijn dochter had er weer ontzettend veel zin in. Ik vind het ontzettend leuk voor haar, gun het haar ook zo dat ze haar leergierigheid weer kan stillen. Met andere kinderen kan spelen. Want hoe leuk ze het ook vond zo thuis bij mama, het was wel weer tijd voor een grotere wereld. Zelf had ik even gemengde gevoelens. Want ja het geeft mij weer meer ruimte voor niet-mama-dingen. En toch zal ik dat lieve stuiterballetje met haar waarom-waarom-waaromvragen weer enorm missen. Want stiekem was het ook een cadeautje om haar een tijd weer wat meer om me heen te hebben en is onze band enorm gegroeid.

Ook ben ik nieuwsgierig. Want hoe zal het zijn voor de kinderen om opeens maar de helft van hun klas te zien en de helft van de dagen naar school te gaan. Hoe beleven ze het dat ouders niet de school in mogen. Dat er niet gegymd wordt. Dat er aan alle kanten kunstmatige afstand is vanwege de nog steeds actieve 1,5 meter samenleving. Wat gaat dit doen in het hoofd en de beleving van onze kinderen? En hoe lang merken zij en wij er nog wat van? Dat is vooral waar ik over mijmer. Echt angst voor covid-19 ervaar ik niet, ook al neem ik het virus absoluut serieus.

Mijn eigen adagio is dat het vooral thuis een veilige plek mag zijn zoals altijd. Een dikke knuffel, aandacht, liefde. En vooral naar buiten waar het kan en samen spelen, bewegen. En vooral eerlijk te zijn naar onze kinderen. Dat wij ook niet alles weten en waar het kan vragen op leeftijdsadequate manier beantwoorden. Hen in alles laten voelen dat alles wat ze voelen oké is. Dat zij oké zijn. Juist nu. Omdat aanraking, intimiteit, erkenning van je zijn ook levensbehoeftes zijn. En ook dat heeft een enorm positieve invloed op de gezondheid en ons immuunsysteem. En dat is two-way-street met knuffelen en laten we wel wezen dat hebben wij ook nodig.

Voor ons moeders (en natuurlijk ook vaders) is het ook allemaal maar nieuw. Wees vooral lief voor jezelf en verwen jezelf met alle liefde en aandacht. Met een schouderklopje voor hoe je elke dag weer voor je kinderen klaarstaat. Want ik ben ervan overtuigd dat je altijd je stinkende best doet. Ook als het een dag niet lukt en je misschien wel de slechtste moeder op aarde voelt. Helemaal oké als je een gat in de lucht sprong toen je hoorde dat je kind EINDELIJK weer naar school mocht. En ook helemaal goed als je juist huilend of in de war thuiskwam toen je je kind weggebracht had en een gemis of angst je overvalt. Het mag er allemaal zijn. Mama, je doet het geweldig! Punt.

Misschien heb je nu allemaal verwachtingen over hoe je je dag in gaat vullen. One step at a time. Ga eerst iets doen waar je blij van wordt. Wat je in de ‘juiste energie’ zet. En ga dan vooral je dag beginnen met wat jij maar wilt, het is jouw feestje.

Fijne dag lieve vrouw!

Photo by Bruno Nascimento on Unsplash