Ben ‘gewoon’ jezelf

Ben maar gewoon je zelf. Joh, je moet gewoon jezelf zijn.
Je hebt ze vast wel eens gehoord in deze of andere variaties. En hoewel jezelf zijn, natuurlijk helemaal prachtig is, is het ook best een heel vervelend advies. Want de vraag is: wie BEN je dan als je jezelf bent? Goede kans dat je dat niet echt (meer) weet.

Toen we opgroeiden hebben we allemaal genoeg gehoord over wie we zouden zijn of wie we zouden moeten zijn. Je moet luisteren, je moet je aan de regels houden. Hè waarom stel je toch altijd zoveel vragen. Waarom moet jij het nou altijd op je eigen manier doen? Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Wij doen het hier zo. Wat zullen de buren er we niet van denken als je…. Ja je moet rekenen leren. Zit niet steeds te kletsen. Wat heb jij nou aan? Je bent echt raar!!! Nou ja, je krijgt vast een idee van wat ik bedoel.

Zo vaak ongemerkt ben je je aan gaan passen. Dingen gaan doen op een manier die mogelijk niet eens echt passen bij wie jij ECHT bent, maar die je omgeving wel heel prettig vond. Of je bent dingen gaan geloven over jezelf die niet stroken met jouw ZIJN. En die je nu ongemerkt flink in de weg kunnen zitten. Dus hoezo Ben gewoon jezelf. HOE DAN?

Ironisch eigenlijk hè, want ik geloof dat we aardig puur hier in de wereld komen. Met een duidelijke purpose. Alleen kunnen we het dan nog niet uitdrukken. Zijn we nog hulpeloos want we kunnen nog niet goed zien, we kunnen niet praten, lopen, onszelf verzorgen. En tegen de tijd dat we dit wel kunnen, weten we niet meer welke keuzes ECHT juist zijn voor onszelf.

Toch kunnen we er wel iets moois mee. Want in het un-tanglen, het deconditioneren van onszelf kunnen we weer ontdekken wie we zijn. Onder die lagen die om ons heen zijn komen te liggen en waarin overtuigingen liggen die niet persé van ons zijn. We kunnen kiezen wat we wel meenemen en wat niet. En… we kunnen als we ons hiervan bewust zijn ook kiezen hoe we met onze kinderen omgaan. Om hen te zien voor wie ze zijn. Ze niet te conditioneren, maar vooral te begeleiden in deze wereld. Een wereld waar je je echt niet aan hoeft te conformeren, maar waar je echt je eigen pad in mag gaan.

Maar… pas op. Leg de lat ook vooral niet te hoog. Want kinderen zullen hoe dan ook geconditioneerd worden door hun omgeving. Ook door jou, ongemerkt en wanneer je gewoon een slechte dag hebt. En dat is okay. Want hoe dan ook gaan zij ontdekken wie zij zijn. Op hun unieke manier. Zoals jij dat ook doet. Ze zullen ontdekken wat niet bij hen past en wat hun goud is.

Be gentle with yourself. En geef jouw lessen weer door aan anderen door jawel: jezelf te zijn. Happy unpacking!

Photo by John Baker on Unsplash

Ik wil niks missen van mijn kinderen

Je bent moeder of vader geworden. En je wereld is helemaal veranderd. Niets of niemand had je voor kunnen bereiden op dit onvoorwaardelijke gevoel van liefde voor jouw kind. En ook al hadden ze je verteld dat je het huiltje van jouw kind zonder problemen zou herkennen uit het huilen van honderd andere kinderen, had je ze aangekeken alsof ze gek geworden waren. Ieder nieuw iets wat je kind kan, vervult je met trots en verwondering. Het gevolg van deze verwondering is mogelijk dat je eigenlijk NIETS van je kind wil missen.

Ik had daar in ieder geval wel last van. Ik ging na haar geboorte mijn studie afronden en gaf nog een aardig aantal lessen Pilates. Nog zoekende naar de balans in dit “nieuwe leven”.
Ze draaide zich voor het eerst om in haar box toen niet ik, maar papa er was. Ik zat volgens mij in Amsterdam om mijn opleiding Shiatsu Therapie af te ronden. Ik voelde me vervolgens best rot dat ik dit gemist had. En zo zijn er meer momenten geweest, bijvoorbeeld de eerste moederdag.

Ik heb er wel een les uit geleerd. Want inmiddels weet ik ook heel nuchter: hoe veel ik er ook ben voor mijn kinderen, ik zal altijd iets missen. En het is okay! Want als ik alleen maar bij mijn kinderen ben, mis ik iets anders. Mijzelf buiten mama-zijn. Ik geniet enorm van mijn meiden. Ik weet echter ook dat ik een stukken leukere moeder ben als ik tijd neem om dingen te doen waar ik van oplaad en waar ik ook heel blij van word. En dat kan bijvoorbeeld betekenen: les geven, naar de sauna, afspreken met een vriendin, masseren of massage ontvangen, een lekker boek lezen of een lange wandeling in de natuur. O ja en een fijn yogaweekend of juist samen met mijn partner lekker weg.

Het mooie is, mijn kinderen zijn als ik terug ben ontzettend blij om mij weer te zien. En mijn partner vindt het ook prachtig om mij enthousiast te vertellen wat hij met de kinderen beleefd heeft. Of de grootouders. En wie ben ik dan om hen dat te ontnemen? Uiteindelijk hebben kinderen vooral liefde & oprecht aandacht nodig. En dat kan je als ouder vooral bieden als je ECHT goed voor jezelf zorgt, zonder angst om iets te missen.

Rust in je hoofd begint bij jezelf

Sinds september 2017 ben ik met zwangerschapsverlof gegaan. In oktober werd onze jongste dochter geboren 🙂 . Op het moment van schrijven ben ik nog steeds met verlof omdat mijn lijf rust, ruimte en hersteltijd vraagt. En wie ben ik om aan dat wijze lijf van mij te twijfelen!

Om rust in mijn hoofd te creëren is Pilates, do-in, yoga en meditatie voor mij altijd heel belangrijk geweest. Ik word echter nu uitgedaagd omdat in een ander vat te gieten. Ik vertel je daar meer over in deze video. Hopelijk heb jij ook iets aan mijn inzichten en tips! Daarnaast deel ik met je wat je de komende tijd dat ik niet ‘op de mat’ aan het werk ben van mij kan verwachten.

En… laat gerust een reactie achter 🙂